Blog | YourCoach Gent

We hebben al regelmatig de feedback gekregen dat ons business model nogal uitgebreid is. Dat kan tot verwarring leiden: wat doen wij nu precies? Doen we websites, of coaching? En als we ze allebei doen, hoe combineren we dat?

Eigenlijk zijn we een hybride bedrijf; we houden van afwisselende activiteiten, gaande van het technische tot het menselijke. Aangezien we verscheidene expertises hebben, gebruiken we die allemaal in ons werk. Soms helemaal van elkaar afgescheiden (niet iedereen die in coaching komt krijgt een website mee naar huis ), soms ook helemaal geïntegreerd.

Bij Personal Branding bijvoorbeeld creëren we een persoonlijk merk vanuit iemands unieke eigenschappen, uitgaande van diens waarden en visie. Dit concretiseren we zoveel mogelijk via coachingstechnieken om tot een overtuigend verhaal te komen. Vervolgens wenden we al onze creatieve en technische vaardigheden aan om dit in vaste vorm te gieten, met logo, huisstijl, website, aangepaste teksten enzovoort. Met dit proces zijn we verzekerd van succes: onze klanten vertellen ons namelijk precies wat zij willen, en wij hebben het gehoord.

Het is onze overtuiging dat bedrijven in de toekomst steeds meer op deze manier zullen functioneren. Steeds meer wordt een holistische, globale aanpak gehuldigd in het bedrijfs- en persoonlijke leven. Mensen die van thuis werken. Bedrijven zoals Google die hun mensen een vijfde van hun tijd aan projecten laten werken die niks met hun dagtaak te maken hebben. De nadruk in teambuildings op onderliggende motieven, en steeds minder louter op nieuwe vaardigheden.

Onze oriëntatie is intuïtief, en gestoeld op onze vele interesses. Doordat we gepassioneerd zijn door alles wat we doen, is succes verzekerd! En we kunnen onze klanten helpen op verschillende niveaus, waardoor ze voor hun persoonlijke en professionele vragen bij dezelfde personen terecht kunnen.

Wat vind jij van ons business model en/of de manier waarop we het presenteren? Laat het ons weten!

Deze zaterdag zakte ik af naar Amsterdam voor Chocolate Club, in de E-Motive te Amsterdam. Het concept is simpel en krachtig: eerst een uur begeleid mediteren met Kris en Tijn Touber, dan nog een workshop Biodanza en dan een feestje! Op het hele feest is geen druppel alcohol te bespeuren, enkel gezonde smoothies en combinaties van uiterst gezonde voedingsstoffen.

Het meditatieconcert was zalig; we zaten met ongeveer honderd man (eigenlijk overwegend vrouwen) in een kleine zaal, op stoelen en meditatiematjes. Kris en Tijn praatten en zongen, af en toe ook absolute stilte latend. Ik merkte dat ik aangenaam en gemakkelijk in en uit mijn gedachten gleed. Door de afwisseling van stilte en muziek bleef ik aanwezig, zelfs in een zaal met zoveel mensen. Ik vond het mooi hoe Tijn begon met de uitspraak dat een deel van de bevolking die samen een bepaalde energie uitzendt, de hele omgeving kan beïnvloeden. Dat gaf een heerlijk gevoel van bijdragen en samen iets goeds doen.

Na de meditatie was er biodanza. Ik zou eerst niet meedoen maar we gingen toch een kijkje nemen. We konden het niet laten, en achteraf gezien ben ik heel blij dat ik het gedaan heb. Een honderdtal mensen danste en opende zichzelf voor elkaar onder de bekwame begeleiding van Lyan van der Meulen. Echt ongelofelijk wat er gebeurt wanneer je zonder te praten met elkaar in contact komt. Ontstellend hoe kwetsbaar je je kan voelen wanneer je oog in oog staat met een vreemde, die helemaal in jou lijkt te kunnen kijken. En een fantastisch gevoel wanneer je dat niet weerstaat, en je de aanvaarding van je zijn ziet in diens ogen.

De sfeer na deze twee sessies was aanmerkelijk anders dan op andere feestjes. Waar er anders maar weinig contact wordt gelegd, had ik hier na de Biodanza minstens vijf mensen waar ik graag en gemakkelijk nog een babbeltje mee kon slaan. Overal rond me zag ik contact. Het is alsof het woordeloze contact duidelijk maakt met wiens energie je klikt. Een belangrijke les in het bewust blijven van je lichaam tijdens alledaagse contacten.

Het feestje kwam op gang, ettelijke gezonde drankjes later kozen we het hazenpad om cocktails te gaan drinken. Dat was ook heerlijk! Uiteindelijk belandden we op een feest in de Sugar Factory waar de DJ’s Beat Torrent een ongelofelijke set speelden – en ik weet niet of het door de drankjes kwam, maar ik was euforisch! Ik heb die avond enkel goede energie gevoeld, overal waar ik kwam.

Een aanrader dus als opwarming van iedere zaterdagavond. Hou de nieuwsbrief in de gaten, want binnenkort organiseert YourCoach iets gelijkaardigs in Gent!

Ik ben geen expert in meditatie, maar ik weet wel dat er verschillende soorten zijn. Ik heb het gevoel dat er bij mensen die beginnen mediteren niet zoveel duidelijkheid is over de verschillen ervan, waardoor wellicht bepaalde doelstellingen niet gehaald worden.

Zo is er concentratiemeditatie, waar je leert je aandacht op een object houden. Dit versterkt je rust en concentratie, maar leidt uit zichzelf niet tot diepere inzichten.

concentratiemeditatie

Er is ook passieve aandachtsmeditatie, waar je op je ademhaling let en je bewust wordt van de gedachten die je afleiden, om deze te aanvaarden en terug te keren naar de staat van aandacht. Deze vorm van meditatie is heel rustgevend en kan tot inzicht leiden; door het overschouwen van de gedachten waar je mee bezig bent ontstaan vaak (in mijn luttele ervaring) verbanden tussen dingen die je niet ziet wanneer je er middenin zit.

passieve meditatie - overzicht krijgen

Er is ook actieve aandachtsmeditatie, waar je je intentie op iets bepaalds richt. Zoals liefde voelen voor jezelf en anderen; of een bepaald onderwerp waar je de intentie erop richt alle gedachten en gevoelens over dat onderwerp aan bod te laten komen en weer te laten gaan; het uitstralen van goede wil naar de wereld; het visualiseren van een bepaald doel of een gewenste situatie; het herhalen van affirmaties; enzovoort.

actieve meditatie - gerichte intentie

Alleen al tussen deze drie vormen van meditatie is er een groot verschil. Het effect van de meditaties is ook verschillend, dus het is belangrijk te weten wat het doel is van je meditatie.

Ben ik iets vergeten vermelden? Zijn er interessante links over dit onderwerp die hierover handelen? Laat iets weten!

Net een blok NLP achter de rug, over overtuigingen. Vreemd om terug thuis te zijn na zoveel intense innerlijke zoektocht. Het lijkt eeuwen sinds ik hier geweest ben, en ik weet nog niet of het nu anders of net hetzelfde wordt. Mijn leven komt binnensijpelen, de klaarheid van het blok vervaagt langzaam. Het is als de klaarheid van het terugkomen van reis, waar al dan niet gevolgen aan zijn gekoppeld.

Aan gedachten zijn automatisch handelingen gekoppeld, maar enkel wanneer je die gedachten kan vasthouden. Daar heb ik soms schrik van: dat de inzichten die ik gekregen heb, slechts tijdelijk zijn en langzaam zullen wegebben in de vloed van indrukken en gedachten die het leven voor mij is. Dat de lijn een diepere waarheid niet zal worden doorgetrokken.

Soms vraag ik me af hoe moeilijk het nou werkelijk kan zijn om gewoon klaar en consequent te leven. Ik denk eigenlijk niet zo moeilijk, alleen hou ik teveel van de intrigerende beloftes van de complexiteit; en het te eenvoudige schrikt me af als eentonig.

Overtuigingen dus. Ze vormen ons. Wat ik denk over de wereld is een inbeelding van de krachten die op me inwerken. Als je het bekijkt vanuit oneindige potentialiteit ben ik als een mimespeler die zich verzet tegen onzichtbare krachten, die in een oneindige ruimte duwt tegen muren die er niet zijn.

Dat is de reden dat ik NLP volg, en in het algemeen bezig ben met de ontwikkeling van mijn bewustzijn: ik wil niet op mijn sterfbed pas realiseren wat een mogelijkheden ik allemaal had, wat een leven ik aan me heb laten voorbijgaan.

Langs de andere kant wil ik ook dankbaar blijven voor hetgeen er is. Dat is voor mij bijzonder belangrijk. Ik heb de neiging heb me te laten afleiden door allerlei potentieel leuke dingen en mijn prioritaire projecten niet af te krijgen. Focus en engagement voor hetgene ik gekozen heb als richting en doelen staan centraal. Die kan ik alleen volhouden wanneer ik dankbaar blijf voor hetgeen er is, dat ik niet het gevoel krijg dat ik iets mis wanneer ik mijn keuzes beperk.

Dan rijst bij mij de vraag waarom je in ’s hemelsnaam jezelf plezier zou ontzeggen. Ik ken achteraf (nadat ik me heb laten afleiden) het antwoord: omdat voor mij de diepste bevrediging ligt in het succesvol uitwerken van een langetermijn visie. Dat ik goed word in iets, een expert. Als je het bekijkt vanuit het enneagram, ligt mijn groei op dit moment van type 7 naar type 5.

De weemoed van een zondag besluipt me, samen met de angst of ik wel alles gedaan zal krijgen in dit leven. Wellicht niet, en tegelijkertijd heb ik het eigenlijk nu al allemaal gehad. Alles wat erbij komt, is een extra die voorlopig enkel een vreugdevolle inbeelding kan zijn. Laat ik deze eens niet omzetten in verwachting, en daarmee mijn gemoed vrijwaren.

Ik besefte onlangs opnieuw wat een verschil er is tussen mijn weten en mijn kunnen, en daardoor ook tussen mijn beelf van mijzelf en wat ik werkelijk uitdraag. Want kennis geeft de bedrieglijke illusie dat we hetgeen we weten en geloven ook daadwerkelijk kunnen en doen. Niks is minder waar. Natuurlijk doen we af en toe wel eens iets goeds of volgens onze principes. We hebben dan de neiging deze dingen te weerhouden als bevestiging, terwijl de gebeurtenissen die dat tegenspreken wegfilteren.

Enkele voorbeelden van dingen die je kan weten zonder het te kunnen: geduldig zijn – bij onszelf blijven – diplomatisch blijven wanneer we daar geen zin in hebben – dansen – voetballen – politiek…

Daarmee wil ik niet zeggen dat kennis de duivel is. Het opdoen van kennis kan het proces van leren kunnen aanzienlijk versnellen, en het is op zich ook een toffe activiteit. Alleen mogen we onszelf nooit wijsmaken dat we met statische kennis het dynamische proces van het kunnen beheersen. Het is de dynamiek die kunnen onderscheidt van kennnen: waar je bij kennen tijd hebt om perfect te ageren en reageren, komt het er bij kunne op aan het juiste ding op het juiste moment te doen. Kunnen is balanceren tussen strategie en actie, improvisatie en ervaring.

Ik vind dit ook bijzonder geldig voor zelfontwikkeling. Ik ken veel mensen die er veel van weten, en er weinig van bakken. Mezelf incluis trouwens. Heb je ooit een boek gelezen en de oefeningen niet gedaan? Zo ja, dan kan je eigenlijk niet zeggen dat je dat boek doorgrondt. Het is in de ervaring dat de werkelijke betekenis van een boodschap duidelijk wordt aan je lichaam, aan je wezen. Mijn stelregel is tegenwoordig dat ik één boek tegelijk lees en dat ik de oefening ook daadwerkelijk uitvoer – zelfs al denk ik eigenlijk dat ik het gevraagde al kan of heb.

Bij mij zijn er cycli – waaronder fasen van teruggetrokken beschouwen, analyseren, leren en een strategie opbouwen. Ik noem dit Down Time, omdat ik dan de neiging heb meer thuis te blijven en op mezelf te zijn. Ga ik dan toch weg, ben ik meestal ongedurig en niet echt aanwezig bij mijn gezelschap. Het is de fase waarin dingen die ik gedaan heb verwerkt en geplaatst worden. Dan komt er inzicht, en begrijp ik plots hoe dingen in elkaar zaten. Daarna komt een fase van potentiële verandering, waarin ik nieuwe strategieën formuleer om het in de toekomst aan te pakken. Ik schrijf dan een mission statement, de leidende principes voor mijn toekomst, of iets anders in die aard. En die ga ik dan toepassen in het echte leven.

Dat is nog iets over leren: volgens mij blijft enkel hetgene je op dat moment nodig hebt hangen. Iedereen heeft op ieder gebied van zijn leven een grens, een volgende stap groei die ligt te wachten. Ik geloof stellig dat enkel hetgene op die volgende stap betrekking heeft, werkelijk blijft hangen. De rest wordt misschien opgeslagen voor later, maar wie zegt dat je ooit in die specifieke situatie terecht zal komen?

Hierbij dus een oproep tot simplificatie van het leren: zoek op wat je nodig hebt, voed je met wat je aantrekt. En vergeet niet altijd terug te keren naar ervaring.

We willen allemaal dingen van ons leven. Liefde, een carrière, avontuur, leuke vrienden… Onze diepe wensen concretiseren zich in specifieke verlangens en verwachtingen, die we dagelijks met ons meedragen. Zijn onze wensen niet vervuld, dan kan daar weerstand uit voortvloeien. We kunnen beginnen denken dat ons leven onvolledig is, dat er iets scheelt aan ons omdat we niet krijgen wat we willen, dat we nooit gelukkig zullen zijn. Er is immers zoveel te willen, en zo weinig tijd en middelen om alles te krijgen!

Ik wil vanalles. Ik wil boeiend werk, veel liefde, en tijd om interesses na te jagen. Soms voel ik me overweldigd door alles wat ik wil, en de angst dat ik nooit alles zal kunnen doen wat ik wil doen. Als ik er te ver in doorga, word ik ronduit gestresseerd, ongedurig en zelfs ongelukkig. Ik heb tijden gehad dat ik als een gek door het leven raasde, van het ene ding naar het andere. Ik nam met moeite de tijd om te eten; wanneer ik thuiskwam van het werk spoedde ik me naar de sportclub, naar vrienden, of naar een of ander project waar ik mee bezig was.

Het leven werd een waas en ik was eigenlijk nooit tevreden. Ik zocht manieren om méér in mijn dag te krijgen, op zoek naar voldoening. Je weet al waar dit verhaal naartoe gaat natuurlijk… Die voldoening vond ik niet in toegenomen activiteit. Ik herinner me nog toen ik mijn gevoel van ontevredenheid aan mijn vriendin uitte. Ze uitte vertwijfeld: ‘Maar ik ken niemand die met zoveel bezig is als jij?’ Door zoveel te willen maakte ik mezelf ongelukkig en verzuurde ik ook onze relatie.

Uiteindelijk besefte ik dat er een andere manier moest zijn. Als ik kijk naar het achterliggende doel van al mijn activiteiten, is het terug te brengen op een aantal fundamentele wensen. Ik wil gezond zijn. Ik wil liefhebben en liefgehad worden. Ik wil me bezig houden met interessante, spannende dingen en het gevoel hebben dat ik ergens goed in aan het worden ben (het zijn is minder leuk dan het worden vind ik). Zo mogelijk wil ik daar graag wat erkenning voor krijgen. Dat is het ongeveer!

Wat ik had is dat ik in de vervulling van de ene wens, de andere begon te veronachtzamen. Ik wilde op alle gebieden perfectie en volledigheid. Het leek alsof ik nooit alle gebieden zou kunnen bevredigen. Vreselijk!

Op naar het klooster!

Eerst dacht ik dat ik gewoon mijn wensen moest loslaten. Dat ik gered zou zijn wanneer ik mijn verlangens opgaf, een beetje zoals een pater zich afsluit van het wereldse. Geen carrière, geen liefde, geen tijdrovende en dure hobby’s. Wanneer mijn verlangens weg zouden zijn, zou ik vrij zijn.

Ik hoef je natuurlijk niet te zeggen dat ik die staat nooit bereikt heb. Vanaf dat ik voelde dat mijn verlangens achter een muur gezet werden, verloor het leven zijn aantrekking voor mij. Alle dingen waar ik naar verlang zijn net de dingen die het leven zo mooi maken. Ik besefte dat ik twee dingen aan het doen was: ofwel liet ik me overheersen door mijn verlangens en werd ik er de overwerkte slaaf van, ofwel nam ik er afstand van en verloor ik mijn zin in het leven.

Anthony Robbins spreekt in zo’n situatie van een Crazy Eight, waarin je in een cyclische beweging eindeloos van het ene extreem in het andere belandt, het ene als gefrustreerde reactie op het andere en omgekeerd. Het lijkt alsof je gevangen zit in een eeuwige slingerbeweging tussen je overgeven aan je verlangens en er weer afstand van te nemen. Of is er een derde weg?

De derde weg

Zoals te verwachten valt van de meeste syntheses tussen twee schijnbare tegengestelden, heeft de derde weg een beetje van de twee in zich. Het streven naar de vervulling van je wensen, en tegelijk ook afstand nemen van het streven. In kort: stoppen met zoeken, en vinden.

Even concreet. Hoe kan je liefde vinden zonder eerst een partner te zoeken? Dit is een van de meest fundamentele en meest voorkomende problemen bij singles. Ikzelf heb er uitgebreide ervaring mee. Langs de ene kant wil je met de juiste persoon samenzijn, maar ondertussen vreet de eenzaamheid zich een weg door je rust en wil je gewoon iemand hebben bij wie je je gekoesterd kan voelen – al is het maar voor even. Door deze twee bewegingen komt er weer een Crazy Eight op gang: van bitsige onafhankelijkheid naar hals-over-kop afhankelijkheid bijvoorbeeld. Wat is de derde weg, de synthese? Hoe kan je je honger stillen zonder eerst te eten?

Loslaten. Je verlangens zijn niet wie jij bent. Soms kan het voelen alsof je zal sterven als je verlangens niet uitkomen, maar eigenlijk kan je gerust overleven zonder. Dat is het begin van loslaten: je aanvaardt dat je verlangens er zijn, je duwt ze niet weg. Je wordt je ervan bewust, en door dat bewustworden besef je weer dat er meer is dan dat verlangen (want soms wordt je gewoon overspoeld). Wanneer je die rust terugvindt, kan je je weer concentreren op het creëren van de voorwaarden waaronder het vervullen van je verlangens je werkelijk genot zal verschaffen.

Het verschil tussen verlangen en genieten

Er is een verschil tussen verlangen en de werkelijke bevrediging die je krijgt uit een situatie. Verlangens zijn een soort mentale constructie, een projectie van wat we denken te zullen krijgen uit een bepaalde situatie. Nodeloos te zeggen dat ze bijna nooit overeen komen met de werkelijkheid. Dat is geen probleem! Dat maakt verlangens niet slecht of zo, maar wel ongeschikt als enige criterium om beslissingen te nemen. Het beste criterium is het werkelijke genot dat je van een situatie krijgt, de realiteit.

Zoals een avond waar je aanvankelijk geen zin had om te feesten die uitdraait op het wildste feest ooit! Of omgekeerd nieuwjaar, het typische voorbeeld van een avond die al op voorhand overladen is met verwachtingen, en die dat zelden kan inlossen.

Verlangens zijn er, en ze zijn belangrijk. Ze zijn een indicatie van wat jou inspireert en motiveert. Ze drijven je voort, geven je richting. Dan komt de werkelijke bevrediging. Je kan ongelofelijk verlangen naar een promotie maar teleurgesteld merken dat er niet veel aan is, dat je meer moet werken, meer stress hebt en dat dat niet in verhouding staat met je loon. Of je kan eindelijk een partner vinden en merken dat het toch niet dat is, en dat je je weer moet aanpassen aan een situatie die suboptimaal aan je verlangens voldoet.

De balans tussen verlangens en genot

Het vervullen van verlangens als hoofddoel in je leven heeft als gevolg dat je nooit bevredigd kan zijn. Vooruitgang gebeurt wanneer je je verlangens weer zet waar ze horen: voor de kar. Wanneer je overgenomen wordt door je verlangens zitten zij in de kar, en ben jij altijd aan het trekken, voortdurend voortgedreven. Want verlangens hebben geen eindbestemming, geen rustmomenten. Je moet eerst de bestuurder worden van je eigen leven, beslissen wanneer je een verlangen zal volgen.

Dat houdt ook in dat je een gevoel van bevrediging in het nu nodig hebt, aangezien je verlangens je dit ook in de toekomst nooit langer dan enkele seconden of minuten zullen geven. Met andere woorden: laat los alle verlangens die je uit je evenwicht brengen. Noteer ze wel dat je weet in welke richting je kan evolueren!

Zoals in een wedstrijd; concentreer je niet op de uitslag want daar heb je geen controle over. Je wil misschien winnen maar dat doe je punt per punt, stap voor stap. Het overschouwen van de wedstrijd en je laten meeslepen door het verlangen te winnen helpen niet. Wat helpt is het concentreren op de volgende stap, met in het achterhoofd het verlangen om dat punt te winnen, en het punt erna. Het leven is misschien geen wedstrijd, maar het is wel een pad met uitdagingen die je kunnen belemmeren. Als je de angst om je verlangens niet vervuld te zien kan loslaten, verdwijnen de meeste obstakels vanzelf.

Ooit iets gemaakt waar je eigenlijk heel trots op was? Om er op het moment dat je het aan anderen toonde over te beginnen twijfelen – of zelfs voordat je het ooit aan iemand anders liet zien? Ik denk dat de meesten onder ons dit al meegemaakt hebben. Dat we zenuwachtig worden wanneer we onze creativiteit aan anderen voorleggen is begrijpelijk: het is gemakkelijk om hetgeen we produceren, wat uit ons komt, te identificeren met wie we zijn. Waardoor een afwijzing van onze creatie zou leiden tot een afwijzing van onze persoon. Zou je niet willen dat je die angst de baas kon?

Omgaan met je angst

Er is geen meditatie, coaching of behandeling die deze angst kan doen weggaan. En als zoiets wel bestaat, zou ik je aanraden deze zeker niet te volgen! Angst is normaal en goed, en geeft je energie. Het is de manier hoe je ermee omgaat die bepaalt of ze in je voordeel is of niet.

Een nuttige manier om naar angst te kijken is vanuit het perspectief van de leerling. In wat je ook doet ben je altijd een leerling; tenzij je de grenzen van het mogelijke aan het verleggen bent is er altijd wel iemand die beter is dan jou. Zelfs wanneer je de beste bent of een pionier, valt er altijd nog iets te leren en zijn er mensen die je kunnen inspireren en nuttige aanvullingen aanreiken.

Vanuit dit standpunt is het beste dat je kan doen je werk voorleggen aan anderen! Zij kunnen beoordelen of wat je doet de test van de buitenwereld doorstaat. Een ander nuttige manier om naar dingen te kijken is dat iets nooit af is. In feite is dit hetzelfde als de eerste herkadering, alleen dat ze nu in plaats van op je persoon, op je werk slaat. ‘Kill your darlings’ is een veelgebruikte term in de schrijverswereld: je oude werken herzien en er verbeteringen aanbrengen; zo blijf je vooruit gaan.

Je leven anders aanpakken

Tot nu toe heb ik het vooral gehad over concrete uitingen van creativiteit. Schilderen, schrijven, handwerk, of gewoon de resultaten van je dagelijkse werk. Maar je kan dit principe ook toepassen in je omgang met mensen en de wereld; wat houdt je tegen om het leven anders aan te pakken? Dat wil niet zeggen dat je een onberekenbaar gevaar voor je omgeving moet worden. Langs de andere kant kan een beetje onvoorspelbaarheid wonderen doen, en weten wat niet werkt kan je veel bijbrengen.

Uiteindelijk is het een kwestie van perspectief. We hebben allemaal kaders waarbinnen we ons houden. We heten ze de maatschappij, de ‘anderen’, ‘moraal’, ‘gezond verstand’… uiteindelijk zijn het allemaal innerlijke weergaven van wat wij zien als de realiteit. Maar uiteindelijk zijn het maar weergaven! De meest succesvolle mensen zijn deze die de grenzen van hun wereld overschreden en nieuwe gronden opzochten. Dan heb ik het niet alleen over multimiljonairs, maar ook mensen die vanuit een schijnbaar uitzichtloze situatie iets maakten van hun leven.

Zoals een vluchteling die naar hier komt, papieren krijgt en een leven opbouwt om diens familie naar hier te halen. Hij had ook in zijn land kunnen blijven en het leven over zich heen laten gaan zoals vele anderen. Wij zien deze persoon misschien als iemand haveloos die hier komt logeren, maar het zijn mensen zoals jij en ik die een beter leven willen. Mocht België ooit een vreselijke plek worden om te werken of mijn soort mensen beginnen vervolgen, ik zou ook naar een betere plek gaan – of vluchten. Zoals Bob Dylan zei: ‘If you ain’t got nothing, you ain’t got nothing to lose.’

In feite heb je niks

Bekijk het leven eens zo: in feite heb je niks. Alles wat je nu hebt, zal ooit weg zijn. Jij zal sterven. Alles wat je bezat zal verdeeld worden onder je naasten en voor een deel ook gewoon opgaan in de staat, de wereld. Je vrienden en familie zullen sterven. Je kinderen zullen uit huis gaan. Je geliefde kan je verlaten. Je huis kan instorten. Wil je blijven zitten tot het je overkomt, of wil je ondertussen het volste uit je leven halen, in de wetenschap dat je toch nooit weet welke beslissing de juiste zal zijn? Wetende dat als je je interne missie volgt je altijd de gemoedsrust zal hebben dat je het beste uit jezelf hebt gehaald.

Fouten maken is het begin van je succes; uit honderd slechte ideeën komt één goed idee voort dat je leven kan veranderen. Zitten wachten tot er iets gebeurt reduceert je kansen op succes tot niks! Dus maak fantastische fouten – het accepteren van de gevolgen van je handelingen betekent dat je de volle reikwijdte ervan aanvaardt, dat je ze niet ontvlucht of ontkent. En dat je dan stappen onderneemt om ze te verbeteren. Die verantwoordelijkheid stelt zekere standaarden aan je fouten, en dat is ook goed. Want je hebt alle vrijheid om fouten te maken, maar je weet dat sommige fouten manifest de verkeerde richting uitgaan. Maak je eigen onderscheid, daag jezelf uit.

Eén gouden tip: doe het één stap tegelijk. Neem één stap uit je comfortzone. Hoe weet je dat je er één stap uitzit? Neem een situatie. Bedenk wat je allemaal zou willen doen. Doe één van die dingen. Voel je ergens weerstand? Verklein of reduceer hetgene wat je wil doen tot het je nog steeds angst aan jaagt, maar iedere verkleining doet de angst weggaan. Dat is één stap. Neem ze nu!

Een fantastische video over het omgaan met de onvoorspelbaarheid van creativiteit, en over de angst over je creatieve piek te zijn. Deze prachtige vrouw, Elizabeth Gilbert, herkadert creativiteit als een proces buiten jezelf, waardoor zowel het succes als de mindere momenten minder op je zelf slaan. Of het nu waar is of niet, het is bijzonder nuttig. Bekijk dit!

Iedereen heeft een mening over jou! De reden dat sommige mensen jouw vrienden zijn en anderen niet, dat sommige collega’s met je praten en anderen niet, hangt allemaal samen met het beeld dat zij hebben van jou; en omgekeerd. Je kan er wel van schrikken wanneer je hoort wat anderen eigenlijk van je denken!

Daar hoef je niet kwaad om te zijn. De informatie die mensen over jou hebben is vaak ontstellend klein, en die gebruiken ze om parallellen te trekken met de dingen die ze al kennen om de leemtes in te vullen. Iemands beeld van jou, zelfs al kent deze persoon jou goed, is meer leemte dan kennis.

Je zou kunnen zeggen dat het dan niet nuttig is om feedback te vragen van anderen: wat weten zij eigenlijk over jou?! En dit is waar: iemands feedback kan zelden de diepere waarheid achter jouw gedragingen in rekening nemen. Maar wacht even!

Vaak zien mensen dingen die jij zelf niet ziet. Wat je zelfs voor jezelf verstopt, is maar al te duidelijk voor anderen. Wat je irriteert in andere mensen, is iets waar je vaak zelf nog niet mee klaar bent. En in die zin zijn andere mensen onontbeerlijk voor je ontwikkeling. Eigenlijk zou het uitwisselen van feedback een goede gewoonte zijn tussen mensen, en vaak doen we het nog te weinig of kroppen we het op tot het een hete bal negativiteit wordt die moeilijk te slikken is.

Dus jouw opdracht voor deze maand: vraag vijf mensen om feedback over jezelf! Dat kan zijn over je werk, over je communicatie, over je uitstraling… bij je partner, familie, vrienden, collega’s of zelfs vreemden! Vergeet het niet op te schrijven – je kan hier later op terugkijken en een eventuele evolutie vaststellen.

En deel twee: geef spontane feedback! Enkele tips:

- Hou het positief. Je hoeft mensen niet noodzakelijk op hun fouten te wijzen. Werk met complimenten en mogelijkheden tot verbetering.
- Spreek over je eigen ervaring. Niet veralgemenen, het is en blijft jouw interpretatie!
- Meen het. Wees liever een confronterend en oprecht dan de schijnheilige uit te hangen en mensen valse complimenten met dubbele bodems te geven. Dat eerste is ook feedback voor jezelf: durf je het aan eerlijk te zijn met mensen? En slaag je erin om positief te blijven wanneer mensen het moeilijk hebben met je feedback?

Maak er een gewoonte van mensen feedback te geven op dingen die ze doen. Dat houdt in complimenten op wat ze goed doen, en onmiddellijk aangeven wanneer je denkt dat iets anders kan. Wat hier ook belangrijk is, is een balans tussen altijd commentaar hebben op een persoon en een lopend gesprek starten met iemand over zichzelf. Dat tweede is goud waard! Het verschil ligt in de oprechtheid waarmee je communiceert en je engagement om de realiteit van de ander te ontdekken en je eigen beeld aan te scherpen.

Mijn overtuiging wordt steeds sterker: er valt niks te ‘verbeteren’ aan jezelf. Of tenminste: leg alle stemmetjes in jezelf stil die je aanmanen om te veranderen!

Denken verandert niks – persoonlijke groei is noodzakelijk actiegericht

Ik ben een enorme fan van vooruitgang en persoonlijke groei, maar iets heeft mij altijd bijzonder dwarsgezeten bij het concept van zelfontwikkeling. Van de jaren die ik doorgebracht heb met het lezen en denken over zelfverbetering, bewustwording… moet ik eerlijk toegeven: ik heb er vaak niet veel uitgehaald.

Het boek van Stephen Covey is schitterend maar als je het gewoon leest en hoopt dat het vanzelf je leven zal veranderen, heb je het mis. Dit is wel de manier waarop ik ettelijke boeken gelezen heb: lezen, en in de inspiratie waarmee ik vervuld was na het lezen ervan, vergeten praktische verandering te brengen in mijn dagelijks leven. En dan na een tijdje vaststellen dat het toch niet ‘gewerkt heeft’. Alsof dat boek dus een soort magische pil was.

Hoe langer hoe meer verlies ik mijn geloof in magische pillen – en dat is goed! Het wordt vervangen door een groeiende overtuiging in kleine magische praktische veranderingen met niet te overziene repercussies.

Waarom zelfontwikkeling?

Ik zie vaak mensen die niet bezig zijn met zichzelf te ‘verbeteren’ en die heel gelukkig zijn met zichzelf – zelfs in het bewustzijn dat bepaalde van hun gedragingen niet ideaal zijn. Ze kijken me wat meewarig aan wanneer ik gedreven spreek over mijn visie op verbetering. Ik weet het vroeger aan hun gebrek aan visie en dat heeft me vrienden gekost. Andere keren weet ik het aan mezelf, dat ik een ziekelijke neiging tot zelfverbetering had. Een vriendin van mij heeft het mij eens letterlijk gezegd: je bent er zo fel mee bezig, het lijkt wel of je ongelukkig bent met jezelf?

Ik wilde het toen niet horen, maar ze had gelijk: ik was niet gelukkig met mezelf. Ik dacht dat ik mezelf kon ‘fiksen’, dat alles wat verkeerd liep in mijn leven een kwestie van bewustwording en aanpassing was. Alle dingen die ik verkeerd deed; mensen die ik kwetste, verwachtingen die ik niet inloste… waren allemaal te wijten aan mijn niet-geoptimaliseerd zijn.

Je kan je wel voorstellen hoe vermoeiend dit kan zijn. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar het heeft me meermaals uitgeput. En al die tijd wist ik niet…

Je bent er al

In mijn haast om zo snel mogelijk perfect te zijn vergat ik dat iedere fase van mijn leven, iedere stap die ik zou zetten, op dat moment de beste voor mij zou zijn. Ik had het gevoel dat ik achterhinkte en daarom wilde ik altijd een stapje voor zijn. Ik hing rond met oudere mensen, gedroeg me ouder… en ondertussen leefde in mij dat kleine onvolledige kind dat zich niet kon uiten. Ik miste de dingen die eigen waren aan mijn leeftijd omdat ik zo snel mogelijk het volgende stadium van volwassenheid wilde bereiken, omdat ik dacht dat daar de oplossing, de verlichting lag.

Nodeloos te zeggen dat daar nooit verlichting lag; iedere fase heeft zijn voor- en nadelen. Met ouder worden komen er meer verantwoordelijkheden, en ook meer vaardigheden om ermee om te gaan. In zekere zin kan je zeggen dat de uitdagingen van je leven altijd even groot zijn, want je belaadt jezelf met zoveel als je aankan, en als er iets afvalt neem je er gewoon iets nieuws bij.

De herediteit van je gevoel

Dit altijd hetzelfde gewicht meetorsen doop ik ‘de herediteit van je algemeen geluksgevoel’. Ik geloof dat mensen doorheen hun omstandigheden, bijna ongeacht de omstandigheden, dezelfde lading met zich meetorsen. Wordt het teveel, storten we in tot de lading weer lichter is. Wordt het te licht, worden we onrustig en willen we er iets bijnemen. Bij mij werkt het alleszins zo.

Op die manier ga je dus van fase naar fase, en je groeit. Met je toenemende kracht groeit ook de lading die je meedraagt. Dus het is niet de lading zelf, maar de verhouding tot je kracht om ze te dragen die gelijk blijft. En al die tijd ben je eigenlijk aan het groeien, maar door het toenemen van de last die je erbij neemt lijkt het wel of je stilstaat! Neem eens vijf minuten om op te schrijven wat je het laatste jaar allemaal bijgeleerd hebt – nieuwe gerechten, een andere sport, iets nieuws dat je kan op de computer, een opleiding die je gevolgd hebt, een andere manier van omgaan met bepaalde mensen of iets uit je verleden… Wedden dat je versteld zal staan!

Je leven wordt niet noodzakelijk beter met verbetering

Dat wil ook zeggen dat je leven niet beter zal worden! Zelfs al word je sterker, assertiever, productiever… je leven zal er niet kwalitatief op vooruit gaan als je niet de lading die je met je meedraagt aanpast. Dit lijkt zo fout om te zeggen, dat zelfverbetering niet noodzakelijk helpt, maar het is een wetmatigheid die ik in mijn leven eindeloos heb zien terugkeren. Elke keer ik beter word in iets, wil ik weer wat beter zijn. Waardoor ik het gevoel krijg dat ik niet vooruit ga, terwijl ik mezelf zit af te peigeren om maar vooruit te blijven gaan!

Zo speel ik bijvoorbeeld rugby. Ik heb drie jaar stil gelegen wegens een zware blessure. Ondertussen trainde ik verder in andere sporten, dus ik bleef in vorm. Op een dag kwam ik toevallig op het strand waar een aantal ploegen beach rugby aan het spelen waren, waaronder die van Gent Rugby – al sinds mijn veertiende mijn ploeg. En ze waren goed! In de drie jaar dat ik weggeweest was, was een nieuwe generatie opgestaan met een fysiek en techniek die ik nog nooit eerder gezien had. Je raadt het al: ik herbegon.

In het begin was ik al blij dat ik meekon. Ik had een lichte druk op mezelf gelegd om mee te kunnen, om tenminste bij de middenmoot te horen. Dat lukte! Ik was even tevreden. Eens ik veilig in de middenmoot zat, wilde ik beter worden. Ik wilde bij de besten zijn! Ik begon harder te trainen, en voelde dat mijn oude reflexen terug kwamen. We waren met veel en toch stond ik bij de eerste wedstrijd als reserve. Wat was ik trots! De volgende wedstrijd stond ik ook reserve. Ik vond het OK. Tegen de derde wedstrijd wilde ik op het veld staan. Enzovoort.

Dit is langs één kant het verhaal van een gezonde ambitie en groei. Perfect! Langs de andere kant is er de lichte ontevredenheid die ik bijna voortdurend met me meedroeg, die drang om beter te zijn. Die werd in flitsen verlicht toen ik iets bereikte, maar die euforie ebde snel weer weg met het komen van nieuwe uitdagingen. Dus terwijl er wel groei was, bleef ik meestal ontevreden! Ik besefte op een dag ook dat ik door altijd ontevreden te zijn, door in mezelf te zitten praten over wat ik zou willen, veel plezier miste van de sport zelf en van mijn medespelers. Wat spijtig!

Laat de lading vallen

Ik denk dat het echte verhaal van verandering ligt in de manier waarop je je leven bekijkt en aanpakt. Op een bepaald ogenblik stopte ik met ambitieus te zijn in de rugby, en begon ik voor het plezier te spelen. Ik werd niet beter (je zou denken dat ik dan plots door het dak ging of zo, maar dat is in Hollywood), maar ik beleefde wel meer plezier. En na een aantal trainingen merkte ik ook dat de mensen die rond mij speelden er meer plezier aan beleefden om met mij te spelen. En dan – ja hoor – dan werd het beter. En het was leuker! En wat moest ik ervoor doen? Gewoon de lading laten vallen, waardoor mijn kracht naar boven kon komen. Want het zat al allemaal in mij…

Wat heb je nodig om gelukkig te zijn?

Vroeger dacht ik dat mensen moesten veranderen om gelukkig te zijn. Ik dacht dat geluk extern was. Doe dit, bereik dat. En de meesten die dit lezen denken: ‘ja da’s goed fout’ – en toch, in hoeverre doe je hetzelfde? Eén van de grootste lessen die ik ooit geleerd heb is dat er een verschil tussen wat je denkt dat je doet, en wat je werkelijk doet. De realiteit is ook bij je eigen handelen een kwestie van interpretatie.

Er is een verschil tussen jezelf fundamenteel willen veranderen, en niet gelukkig zijn tot dit gebeurd is, en tevreden met jezelf waarbij er altijd wel ruimte voor optimalisatie is. Het eerste is een ondergraving van je zelfwaarde, het tweede is een positieve manier om met groei om te gaan.

Het zit allemaal al in jou

De NLP heeft een vooronderstelling die zegt: ‘Je hebt al alle hulpbronnen die je nodig hebt’. Dat houdt voor mij twee dingen in: dat ik me beter op de uitdagingen van dit moment focus dan krampachtig te proberen een ingebeeld niveau te halen; dat ik nu dus ben waar ik moet zijn. En ten tweede dat ik in dat moment al alles bij me heb om die uitdaging aan te gaan. Dat alles al in mij zit! Ik snapte dit abstract wel, maar echt begrijpen deed ik het niet. Het wil zeggen dat alles wat ik wil zijn, wat ik wil worden, in mij zit.

Groeien is een kwestie van geduld, van stap voor stap de uitdagingen van het moment aan te gaan. Het is goed om een langetermijn visie te hebben en in het achterhoofd te houden, maar niet voortdurend. Wanneer ik een wedstrijd speel, denk ik niet aan de ranking in de competitie, maar aan mijn volgende tackle of pass. Tackle per tackle, pass per pass, winnen we de wedstrijd. En gaan we vooruit in de ranking (op dit moment staan we trouwens eerste in onze reeks!).

Eigenlijk ben ik het ten dele eens met Bob Newhart:

Natuurlijk is het niet altijd zo gemakkelijk! Maar waarom ook niet het is een kwestie van beslissen dat je het anders wil doen. Dat impliceert ook ontdekken welk deel van jou die verandering niet wil, en daarmee in het reine komen.

Blijf bij jezelf

Loop niet weg van jezelf. Jouw uitdagingen zijn hier en nu aanwezig, niet ergens in de toekomst. Je groei ligt in dit moment, in hetgene waar je nu mee bezig bent. Al de rest is een projectie van iets waarvan je niet zeker bent dat het zal gebeuren, en al die gedachten leiden je aandacht af van hetgeen je nu zou moeten doen. Als je even nadenkt kan je vast wel drie dingen bedenken waar je op dit moment iets aan zou kunnen doen, die een verschil zouden maken. Het kan zo banaal zijn als je bureau opruimen, je moeder bellen, een rekening betalen. Ik denk zelfs dat banale dingen verbonden zijn aan veel diepere zaken, waardoor het oplossen van kleine dingen op een dieper niveau repercussies heeft.

Een voorbeeld: ligt je bureau vaak overhoop? Dan loop je waarschijnlijk ook vaak met een gevoel van overweldigd zijn en niet genoeg tijd rond. Dat is geen astrologie, maar een extrapolatie. Mocht je het gevoel hebben dat je genoeg tijd hebt, zou je waarschijnlijk rustig je bureau opruimen. Ik denk dus niet dat een proper bureau een kwestie van discipline is, maar eerder van perceptie van tijd.

Met andere woorden: blijf bij jezelf. Onderken de diepere uitdagingen die in banale kleine dingen zitten. Ken ze de diepere innerlijke waarde toe die ze hebben, en ontlaad jezelf van de grootse externe verwachtingen die je toch nooit zal inlossen. Geef jezelf de tijd, en met het lossen van je externe eisen op jezelf zal een natuurlijke grootsheid in je leven komen.