Creativiteit laat zich niet forceren

Ik wilde dat ding gewoon afhebben zodat ik verder kon met mijn andere berg todo’s. En liefst diepzinnig, herkenbaar, écht. Minstens even goed als mijn vorige nieuwsbrieven.

Maar het wilde maar niet lukken, niet stromen. Creatief proberen zijn onder druk, good luck with that…

Ik haalde zelfs ChatGPT erbij: “Herschrijf dit, maak het beter.” Maar dat maakte het enkel erger. Hij gaf me wel allemaal interessante gedachten, maar die deden me enkel verwarder en overspoelder voelen. Wat wilde ik nu eigenlijk zeggen? Hoe ga ik hier in godsnaam ooit door geraken?

Genoeg

Dus gisteren sloot ik al mijn tabbladen af – zelfs mijn todo-lijst die normaal altijd blijft openstaan. Ik besloot om het even te laten. Ik ging slapen.

Deze ochtend werd ik wakker, lichter. Ik voelde de todo’s al sluimeren. Ik zou ze er maar moeten bijnemen, de tabbladen openklikken, en ik zou weer vertrokken zijn.

Maar dat deed ik bewust niet. Ik ging in mijn dagelijkse meditatie waarin ik uitgenodigd word om mezelf leeg te maken en te voelen welke vandaag de hoogste expressie van mijzelf is.

Ineens flitste een bekende zin door mijn lijf: “How can I serve?”

En dat veranderde alles.

Al die todo’s, waarom eigenlijk…? Ze zijn misschien nuttig, maar als ik er met een gespannen energie inga, wat zet ik dan eigenlijk in de wereld? Zeker omdat mijn werk erin bestaat mensen dichter bij zichzelf te brengen. Deze nieuwsbrief, workshops voor teams, mensen die op coaching komen.

Hoe kan je dat creëren als je zelf gefrustreerd en gespannen loopt?

Je kiest er zelf voor

Ik besefte ook: ‘het druk hebben’ is iets dat ik zelf kies. Ergens voelt het ook lekker, ik voel me belangrijk: “Weet jij wel wat ik nog allemaal te doen heb?!”

Maar meegaan in die drukte maakt me langzaam ziek. Zoals zoveel mensen ziek worden zolang ze meelopen in de gedachte dat het pas later beter wordt, wat het nu frustrerend en vermoeiend maakt. Hoeveel en hoe lang moet je afzien voor de goede zaak? En wat is die goede zaak dan nog waard, als ze je dagen druilerig en zwaar maakt?

En dan afleiding zoeken in dingen die je eigenlijk nog opgejaagder maken. Mails, berichten, socials, het nieuws, je beleggingen checken…

Ik kies er vandaag voor om rustig en liefdevol op te dagen. Om de todo’s even te laten en me te richten op hoe ik dienend aanwezig kan zijn bij de belangrijke mensen in mijn leven: mijn vriendin, mijn jongens, mijn vrienden, de dames van het kantoor, en die prachtige dame: YourCoach.

“En blijft je werk dan niet liggen?”

Anders opdagen is niet hetzelfde als mijzelf en mijn projecten opzij zetten en enkel nog dingen doen voor anderen. Het vraagt een heldere alertheid – ben ik nog aan het dienen?

Het is balanceren, eerlijk zijn met mijzelf. Regelmatig stoppen en terugkeren naar de basis. Want het is zooooo gemakkelijk en verleidelijk om te verdwijnen in die rabbit hole van productiviteit.

Dat geldt trouwens niet alleen voor werk. Ook in onze relaties is het zo gemakkelijk om te verdwijnen in een tunnel van frustratie, verontwaardiging, verwijten…

Het gaat niet om oplossingen

Het doet me denken aan de gids die ik onlangs schreef: “Het gaat niet om de tools”

Die gaat over hoe wij met mensen werken, individueel en in teams. De vraag die we krijgen gaat meestal over tools, handvaten, oplossingen. En wat écht nodig blijkt is zakken in je lijf, verbinden met wat leeft. Door die spannende muur van waarheid breken om dan opgelucht en helder naar jezelf en het werk te kunnen kijken.

Want mensen weten allang wat ze zouden kunnen en moeten doen.

Het gaat niet om wat je allemaal weet, maar om wat je kan belichamen.

Vanzelf

Het is elke keer lastig om die opjagende stemmen, de verontwaardigde verhalen en verslavende waanbeelden, stil te leggen. Zeker wanneer de mensen rondom jou er ook helemaal inzitten.

Dit is op zich niet nieuw voor mij. Maar het doet zo’n deugd, elke keer dat ik het doe. Dat ik weer tot mijzelf kom, zoals plots wakker schieten uit een paniekerige droom. Ik kan weer genieten van mijn ochtendkoffie, de stilte in huis, het geluid van een haagschaar ergens in een tuin.

Ineens gaat het schrijven van deze nieuwsbrief vanzelf, de woorden stromen door mijn vingers heen.

Wanneer ik even niet vanalles moet doen en iets moet zijn, kan ik weer voelen wie ik echt ben en wat mij echt te doen staat.

Herken je dat…? Wetende dat de stemmetjes elke keer terugkomen, dat ik ze altijd zal moeten blijven managen. Het is een dagelijks werk.

Vieren

Maar vandaag vier ik die kleine overwinning, die ik graag met jou deel.

En ik wens jou ook zo’n overwinning toe, een moment van helderheid en rust in de mallemolen. Weer de liefde voelen voor jezelf, je geliefden en je werk. Want daar is iedereen mee gediend.