Deze week neemt Aranka de nieuwsbrief over! Ze vertelt haar verhaal, hoe ze ging van een leidinggevende met een burn-out naar coach, trainer en een pilaar bij YourCoach.
Van burn-out tot coachopleidster
When the student becomes the teacher
Mijn allereerste nieuwsbrief. Spannend…!
Het is mijn zoveelste krop-in-de-keel-moment bij YourCoach. Zoals toen Tom en Benjamin me voor het eerst vroegen om de workshop assertiviteit te geven. Toen ik voor het eerst Integrale Coaching Essentials gaf. Toen ik mijn eigen sleutel van De Loft kreeg.
Soms overvalt mij nog steeds het ongeloof en de dankbaarheid, wanneer ik ’s morgens het licht aandoe in onze opleidingsruimte. Want je zou mij een aantal jaren geleden moeten gezien hebben…
Opgebrand, vastgelopen, zoekend
In september 2019 zat ik thuis met een burn-out. Op, op, op. Vastgelopen in mijn eigen patronen: pleasen, geen grenzen stellen, het goed willen doen, primus van de klas willen zijn… op alle vlakken.
Als leidinggevende wilde ik dat alle medewerkers content waren, als ambassadeur van de organisatie wilde ik dat de klanten tevreden waren, als medewerker keek ik op naar mijn bazen en wilde ik me bewijzen.
Thuis was ik in een driehoeksrelatie beland, zonder kader of houvast, onhandig in het voelen en stellen van mijn eigen grenzen…
Ik wist niet meer van welk hout pijlen maken. En ik begreep ook niet waarom mij dat overkomen was, ik deed toch mijn best voor iedereen?!
Wakker geschud
Ik had het geluk dat we bij mijn toenmalige werkgever een externe coach in huis hadden gehaald ter ondersteuning van de medewerkers. Of ik misschien ook een sessie bij haar wilde doen? Sure, ik wilde wel eens zien wat dat gaf.
In die eerste sessie zag ik alle hoeken van de kamer. Joke (Van der Laenen) spiegelde met meesterschap al mijn patronen. Wat was dat heftig… Ik voelde meteen: hier zit meer in.
Uiteindelijk heeft ze me twee jaar begeleid, waaronder zes maanden door mijn burn-out heen, want mijn zenuwstelsel was volledig ontregeld.
Na een aantal sessies googelde ik toch eens wie deze dame nu precies was… Bleek ze toen ook trainer te zijn bij een coachorganisatie, en die organiseerden een opendeurdag. Laat ik daar eens gaan kijken…
Intuïtie voor zekerheid
Die eerste opendeurdag veranderde mijn leven. Er bleken nog zo van die sterke figuren rond te lopen!
’s Middags raapte ik al mijn moed bij elkaar en sprak ik Jürgen aan, trainer stress en burn-out, en ondertussen dus mijn collega. Hoe spannend was dat toen: de trainer aanspreken. Hij leek de beste prooi, want hij zag er het meest ‘bereikbaar’ uit. Geen wonder, twee pleasers bij elkaar 😉
Mijn zenuwstelsel stond nog steeds in het rood, dus na zo’n hele dag was ik overweldigd en overprikkeld. Maar iets in mij wist meteen: hier moet ik zijn.Het is spannend én het klopt.
Die zin is ondertussen een mantra geworden.
Patronen die zichtbaar worden
Van Tom en Benjamin bleef ik nog ver weg, maar ik keek met half openvallende mond naar hun workshops.
Toen ik in 2020 aan mijn eigen coachreis begon, stond er als to do in mijn notitieboekje:
“LinkedIn-verzoek sturen naar Tom en Benjamin.”
Op dat moment écht een spannende to do… grappig toch?!
Hoe we onszelf gek kunnen maken en angsten kunnen voelen voor (achteraf gezien) banale dingen. Eerst was ik enthousiast dat ik op de knop gedrukt had, een overwinning op mezelf. In een volgende fase was ik boos op mezelf, dat ik daar zo’n spel van gemaakt had. Hoe belachelijk was dat nu weer? Ondertussen kan ik met mildheid naar die versie van mezelf kijken. Hoe klein was mijn wereld toen?
Zweet, tranen en certificaties
Dat connectieverzoek op LinkedIn was maar het begin. Eens ik aan de opleidingen begon, kwam de volgende grote hindernis: coachen terwijl zij toekeken, en in het “ergste geval” feedback gaven.
Mensenlief, dat heeft me veel zweet en tranen gekost. Ik oefen graag, maar blokkeerde telkens wanneer zij in de buurt kwamen.
En dan de certificatiegesprekken… Voor Integrale Coaching Professional is dat een live coachgesprek waarin niet alleen je evolutie wordt bekeken, maar dat ook een evaluatie is: erop of eronder. Of hoe je als volwassen vrouw weer terug naar je schooltijd gekatapulteerd wordt… Heel mijn lijf op spanning.
Stijlvol sukkelen
En later, wanneer ik als assistent-trainer met Benjamin meeliep, gebeurde dat nog steeds. Zo mocht ik tijdens de Summer School een stukje opleiding geven. De demo ging niet helemaal zoals ik gehoopt had – ennnnn daar waren de tranen weer. Zelfs eens bij een incompany opdracht bij een klant, ik stond als trainer te wenen voor de groep terwijl/omdat Benjamin toekeek.
Nog maar drie maanden geleden ging ik voor mijn officiële beroepskwalificatie loopbaanbegeleider. Benjamin weet me altijd uit te dagen… “Anders kan jij je certificatie voor de hele groep doen?”
Love you too, dear 🙂
Ik was geslaagd, maar opnieuw niet zonder tranen tijdens de coachende feedback achteraf. Niet omdat ik het niet goed had gedaan, maar omdat al mijn patronen geactiveerd waren.
Dat zal nooit helemaal weggaan. Maar mijn capaciteit om die spanning te dragen wordt alleen maar groter, zonder dat ik het hoef te onderdrukken of controleren. Het is oké om een potje te huilen en vijf minuten later trots te staan stralen met mijn volgende verwezenlijking.
Het kan snel gaan
Soms sta ik zelf versteld van wat er op een paar jaar tijd mogelijk was. Ik herinner me nog goed hoe ik tijdens de summerschool van 2021 de NLP Practitioner volgde bij Tom. We deden de Disney-oefening, waarbij ik volop mocht dromen over een situatie waar ik naar verlangde en die helemaal zintuiglijk te beschrijven.
Ik droomde dat ik vooraan in De Loft stond, als trainer. Op dat moment leek dat echt onbereikbaar, niet realistisch. Gewoon een droom.
En zie mij nu…
Van vooraan staan naar ruimte maken
In het begin gaven de workshops en trainingen die ik gaf mij een stevige ego-boost. Dat was goed voor mijn zelfvertrouwen.
Ondertussen is die boost geëvolueerd naar bescheidenheid. Want het gaat niet over mij, het gaat over anderen dienen. Wanneer ik mijzelf in al mijn kwetsbaarheid toon, doe ik dat als voorbeeld zodat de deelnemers ook echter en opener kunnen en mogen worden.
Zo is mijn eigen ontwikkeling hét instrument geworden waarmee ik anderen verder help. Heerlijk…
De voorbije jaren ging ik de baan op als incompany trainer en coach in organisaties. Met de kennis en ervaring die ik daar opdeed, creëer en geef ik ondertussen samen met Benjamin de opleiding Coachen in Organisaties. Waar ik het voorbije jaar ons incompanyteam vooral meenam als assistent, schuiven we hen nu naar voor als trainers. En begeleid ik hen achter de schermen.
Van hoofd naar lijf – de volgende laag
Het blijft snel gaan, want de volgende shift dient zich al aan.
Wat ik zeven jaar geleden bij YourCoach terugvond, was de connectie met mijn lichaam. Voordien liet ik mijn onbewuste patronen mijn leven bepalen, waardoor ik vastliep in mijn hoofd: piekeren, twijfelen, alles overdenken, amper durven bewegen door allerlei angsten.
Die patronen blijven, maar ze worden minder overweldigend. Ik herken nu de fysieke sensaties die ermee gepaard gaan, kan ze beter plaatsen en heb geleerd erdoor te ademen. Zodat ik kan blijven bewegen, ook wanneer ik het spannend vind.
De connectie is hersteld, nu is de verdieping begonnen. Zelf volg ik momenteel meer lichaamsgerichte begeleiding: breathwork, bodywork, tantra… Opnieuw een hele wereld die voor me opengaat. Er zit zoveel informatie in het lichaam waar je met je hoofd niet bij kan.
En ik voel me vereerd dat ik van mijn twee collega-zaakvoerders de ruimte krijg om die verdieping mee binnen te brengen bij YourCoach. Dat ik de workshop Hoofd naar Lijf mag geven, en zelfs de Resource Retreat: een volledige week rond persoonlijke ontwikkeling en diepgaande, belichaamde transformatie.
Iedereen heeft shit
Ik zei ooit tegen mijn coach:
“Als coach zal je leven wel op orde staan, dat moet zalig zijn.”
Waarop zij antwoordde:
“Nee hoor, wij hebben evenveel shit. We zijn er ons gewoon meer van bewust, wat het niet noodzakelijk makkelijker maakt :-)”
Wij coaches zijn geen almachtige goden die alles op een rijtje hebben. We zijn ons vooral meer bewust van wat er speelt en van wat we nodig hebben. We veren sneller terug na een onvermijdelijke tegenslag en nemen meer verantwoordelijkheid voor wat er op ons afkomt.
We zijn zelf constant bezig met een of ander lastig proces, en dus ook in begeleiding. Daardoor wordt onze zelfkennis en draagkracht altijd groter. Want je kan je coachee maar zover brengen als je zelf geweest bent.
Dat is niet noodzakelijk gemakkelijk of leuk. Echte persoonlijke ontwikkeling is niet voor iedereen weggelegd. Je leven bewust leiden is spannend. Het vraagt offers. Het vraagt moed om jezelf telkens opnieuw onder ogen te komen en jezelf in het onbekende te gooien. Om niet meer te compromitteren en daardoor dingen te doen waarover je daarvoor zelfs niet durfde dromen.
Het vraagt ook om telkens weer uit te reiken en om hulp te vragen, steun te aanvaarden.
Ik had een burn-out en een coach nodig om afscheid te kunnen nemen van een werkgever waarvan ik dacht dat ik die nooit zou verlaten. Ik had lichaamswerk nodig om mijn afhankelijkheid en ongezonde hechting te zien en te durven scheiden van een partner waarvan ik dacht dat ik die nooit zou verlaten.
This is your life
Ik besef steeds meer: ik wandel maar één keer rond op aarde. Ik wil niet geleefd worden. Ik wil leven. Het ervaren, niet enkel in mijn hoofd maar met mijn hele lijf. De rust én de spanning. Het plezier én het verdriet.
Ik geloof dat iedereen een unieke bijdrage heeft aan de wereld, en dat het leven jou de uitdagingen geeft die enkel de next level versie van jezelf aankan.
Je kan wegkijken en doorploeteren, ondergaan wat je overkomt. Of je kan er induiken en de uitnodiging aangaan, leren dansen met de lastige lessen die het leven jou telkens weer presenteert.
Dan word je een versie van jezelf die je nooit voor mogelijk had gehouden, en misschien zelfs een voorbeeld voor anderen.