Je hoofd snapt het al. Nu je lijf nog.

19/05/2026

Je hoofd snapt het al. Nu je lijf nog.

Deze nieuwsbrief voelt – alweer – kwetsbaar.

Niet op de “kijk eens hoe moedig ik ben”-manier. Eerder op de “mijn innerlijke PR-verantwoordelijke probeert dit al drie dagen tegen te houden”-manier. Maar misschien is dat precies waarom ik hem toch aan jou toon.

Toestemming

Onlangs gaf ik training in de Integrale Coaching Professional (nog altijd zó JEEJ! ;p). De oefening: deel iets over jezelf waar schaamte op zit. Iets waar je niet trots op bent. Iets dat je normaal liever achter de coulissen houdt.

Als trainer ging ik eerst, niet omdat ik daar bepaald zin in had. Integendeel, alles in mij fluisterde: zeg gewoon lekker iets over je pleasegedrag, dat is sociaal aanvaardbaar én bekend. Maar ik voelde dat het échter moest, rauwer.

Dus ik deelde iets over mijn neiging om bevestiging of romantische spanning te zoeken wanneer ik me onzeker voel. Over hoe ik soms ga flirten, vooral met mannen, wanneer ik eigenlijk niet goed weet hoe ik bij mezelf moet blijven.

Toen de woorden uit mijn mond getuimeld waren, gebeurde er iets in de ruimte.

Geen Hollywoodmoment. Geen vioolmuziek. Maar je voelde duidelijk dat er iets zakte. Ineens moesten de mensen in de groep niet meer zo bewust, sterk of professioneel overkomen. Er kwamen kwetsbare verhalen naar boven, gedragen door een respectvolle en bescheiden stilte. De veiligheid in de groep was nog nooit zo groot.

Dat soort momenten is voor mij waar persoonlijke groei – en professioneel coachen – écht om draait. Jezelf mogen tonen in je pijn en onvolmaaktheid. Niet altijd alles op een rijtje moeten hebben en voor alles een Personal Development Explanation te hebben (“Ik ben eraan aan het werken” – yeah right).

Durven kijken naar én delen waar je nog niet klaar mee bent, waar je je over schaamt.

Dat geeft toestemming aan anderen om meer van zichzelf te tonen. Het opent de weg naar diepere inzichten, die anders verborgen blijven achter beschaamde beschermingslagen.

VAN HOOFD NAAR LIJF

Deze workshop is er voor iedereen die voelt dat het hoofd soms te veel de leiding neemt, en die opnieuw verbinding wil maken met het lijf. Je hebt geen voorkennis nodig – enkel de bereidheid om te ervaren en jezelf te ontmoeten.

Meer informatie

Naar de duisternis

De voorbije maanden ben ik zelf dieper gaan voelen. Niet meer kijken met mijn hoofd zoals vroeger, maar ervaren met mijn lijf.

Zo deed ik onder andere een darkness retreat. Vijf dagen zat ik in stilte in totale duisternis. Geen telefoon, geen licht, geen afleiding. Eén keer per dag eten. Mediteren op een mat met de totaal niet intimiderende vraag: “Wie ben ik?”

Na dag twee was het antwoord niet bepaald: een evenwichtige vrouw met een goed gereguleerd zenuwstelsel. Maar eerder: een stijlvol sukkelend vrouwmens met veel gedachten, oude angstjes en een opvallend intense relatie met haar eigen ademhaling.

Daar in dat donker kon ik nergens naartoe. Niet naar mijn werk. Niet naar mijn rollen. Niet naar mijn hoofd, waar ik anders zo mooie analyses maak van mijn eigen patronen.

Ik kon alleen voelen.

En dat is confronterend, want ik besefte dat ik dacht mezelf te kennen omdat ik mezelf en mijn patronen kon uitleggen, terwijl mijn lijf eigenlijk iets anders deed.

Van inzicht naar praktijk

Dat werd ook pijnlijk helder na mijn scheiding. Na achttien jaar relatie zetten mijn partner en ik er vorige zomer een punt achter. We hadden veel beleefd, veel gezocht, veel geprobeerd, ook buiten de klassieke lijntjes van liefde en relatie. En toch kwam ik op een bepaald moment bij een eenvoudige waarheid:

Ik bleef niet omdat het klopte.
Ik bleef vooral ook omdat ik bang was om alleen te zijn.

Auwch. Geen inzicht voor op een tegeltje, wel ééntje dat binnenkomt.

Daar zag ik mijn romantische droom scherp: mijn neiging om verhalen te maken die mooier zijn dan de realiteit. Om mensen of situaties op een voetstuk te zetten. Om verlangen te verwarren met verbinding. Mijn hoofd kan daar prachtige scenario’s van maken. Echt waar, mijn hoofd verdient een award.

En tegelijk: zou het de volgende keer écht anders zijn? Ik betwijfelde het. Dus terwijl mijn hoofd ontroerd Oscars in ontvangst nam voor alweer een mooie analyse, werd ik eerlijker met mijn lijf.

Want het gaat mij niet meer om het herkennen van de patronen – daar was ik eigenlijk allang. Het gaat mij om een concrete praktijk te ontwikkelen die ik kan inzetten om eruit te blijven.

Een aantal fysieke oefeningen die ik oppikte en zinnetjes als: “Breathe. Slow Down. Do the opposite. How can I serve?” (ik kan er ook niet aan doen dat veel van die cursussen in het Engels gegeven worden…) helpen mij om door momenten te raken waar ik anders weer mijn bange kind aan het stuur had laten zitten.

Wat ik leerde in mijn cursussen kan ik samenvatten als: conducten. Het door mij heen laten stromen van al de wilde emoties zonder dat ik er onmiddellijk iets mee moet. De haakjes van mijn patronen voelen, en er niet aan trekken. Niet reageren, controleren, rechtvaardigen, vechten… Dat is bijzonder lastig! En telkens het mij lukt, voel ik me weer een stukje vrijer en opgeluchter.

Vandaag ben ik tien maanden single, met de intentie om dat nog minstens een jaar te blijven. Niet als straf. Niet omdat liefde verdacht is. Maar omdat ik wil leren om bij mezelf te blijven vóór ik opnieuw naar iemand anders beweeg.

En daar zit voor mij de kern: Ik wist allang waarom ik deed wat ik deed, maar nu is het tijd om het ook echt anders te gaan neerzetten.

Ego exposure

Een andere praktijk die mij daarbij helpt is ego exposure. Ongemakkelijke waarheden over mijzelf delen zodat ik bevrijd word van de schaamte die erop zat. Want eens het uitgesproken is, is het eigenlijk allemaal (uiteindelijk) niet zo erg. En dan pas mag het er écht zijn. Ik bouwde dat op door het te zeggen aan veilige mensen in mijn dichte kring, en in deze nieuwsbrief zet ik nog een stapje verder.

Want je beseft pas hoe geconformeerd je bent wanneer je op weg naar je eigenheid tegen de muren van je schaamte botst.

Bedankt Benjamin en Tom om mij de kans te geven om weer een deeltje van mijzelf bloot te geven en mijn ‘speciale delen’ daarbij nog een stukje toe te laten. En mijn wens is vooral ook om jou, lieve lezer, daar op één of andere manier mee te kunnen dienen.

Samengevat

Coaching en persoonlijke ontwikkeling gaan voor mij niet over nog beter worden in zelfanalyse. Niet over spirituele taal gebruiken om oude patronen mooier te verpakken. Maar over verantwoordelijkheid nemen voor wat er in jou gebeurt en er concreet iets anders mee doen, in het moment.

Is dat ook jouw pad?

Dat is eigenlijk het DNA van al onze coachopleidingen, teamcoachings en 1-op-1-begeleiding: van je hoofd naar je lijf, van het weten naar het zijn, van de uitleg naar de belichaming. En nog wat “onzeker ego” exposure – zo mogelijk is dit schrijven nog het spannendste van al: kom het bij mij doen want ik ben een fucking goeie coach en trainer! Dus super welkom in mijn dagworkshops Hoofd naar Lijf en in de zesdaagse Resource Retreat <3 <3 <3

Met warme groeten,
Aranka en het YourCoach Team

ReSource Retreat (6-11 juli)

De 6-daagse Resource Retreat is een diepgaande persoonlijke ontwikkelingsweek waarin jij je leven transformeert op fysiek, emotioneel en mentaal vlak. Een reis van hoofd naar hart, van vastzitten naar vrijheid.

Meer info

Je hoofd snapt het al. Nu je lijf nog.

BLOG