Archive for januari, 2010

Ik ben heel waardevol

zondag, januari 31st, 2010

Net een blok NLP achter de rug, over overtuigingen. Vreemd om terug thuis te zijn na zoveel intense innerlijke zoektocht. Het lijkt eeuwen sinds ik hier geweest ben, en ik weet nog niet of het nu anders of net hetzelfde wordt. Mijn leven komt binnensijpelen, de klaarheid van het blok vervaagt langzaam. Het is als de klaarheid van het terugkomen van reis, waar al dan niet gevolgen aan zijn gekoppeld.

Aan gedachten zijn automatisch handelingen gekoppeld, maar enkel wanneer je die gedachten kan vasthouden. Daar heb ik soms schrik van: dat de inzichten die ik gekregen heb, slechts tijdelijk zijn en langzaam zullen wegebben in de vloed van indrukken en gedachten die het leven voor mij is. Dat de lijn een diepere waarheid niet zal worden doorgetrokken.

Soms vraag ik me af hoe moeilijk het nou werkelijk kan zijn om gewoon klaar en consequent te leven. Ik denk eigenlijk niet zo moeilijk, alleen hou ik teveel van de intrigerende beloftes van de complexiteit; en het te eenvoudige schrikt me af als eentonig.

BeachWalk

Overtuigingen dus. Ze vormen ons. Wat ik denk over de wereld is een inbeelding van de krachten die op me inwerken. Als je het bekijkt vanuit oneindige potentialiteit ben ik als een mimespeler die zich verzet tegen onzichtbare krachten, die in een oneindige ruimte duwt tegen muren die er niet zijn.

Dat is de reden dat ik NLP volg, en in het algemeen bezig ben met de ontwikkeling van mijn bewustzijn: ik wil niet op mijn sterfbed pas realiseren wat een mogelijkheden ik allemaal had, wat een leven ik aan me heb laten voorbijgaan.

Langs de andere kant wil ik ook dankbaar blijven voor hetgeen er is. Dat is voor mij bijzonder belangrijk. Ik heb de neiging heb me te laten afleiden door allerlei potentieel leuke dingen en mijn prioritaire projecten niet af te krijgen. Focus en engagement voor hetgene ik gekozen heb als richting en doelen staan centraal. Die kan ik alleen volhouden wanneer ik dankbaar blijf voor hetgeen er is, dat ik niet het gevoel krijg dat ik iets mis wanneer ik mijn keuzes beperk.

meditate

Dan rijst bij mij de vraag waarom je in ’s hemelsnaam jezelf plezier zou ontzeggen. Ik ken achteraf (nadat ik me heb laten afleiden) het antwoord: omdat voor mij de diepste bevrediging ligt in het succesvol uitwerken van een langetermijn visie. Dat ik goed word in iets, een expert. Als je het bekijkt vanuit het enneagram, ligt mijn groei op dit moment van type 7 naar type 5.

De weemoed van een zondag besluipt me, samen met de angst of ik wel alles gedaan zal krijgen in dit leven. Wellicht niet, en tegelijkertijd heb ik het eigenlijk nu al allemaal gehad. Alles wat erbij komt, is een extra die voorlopig enkel een vreugdevolle inbeelding kan zijn. Laat ik deze eens niet omzetten in verwachting, en daarmee mijn gemoed vrijwaren.

Het verschil tussen weten en kunnen

maandag, januari 18th, 2010

Ik besefte onlangs opnieuw wat een verschil er is tussen mijn weten en mijn kunnen, en daardoor ook tussen mijn beelf van mijzelf en wat ik werkelijk uitdraag. Want kennis geeft de bedrieglijke illusie dat we hetgeen we weten en geloven ook daadwerkelijk kunnen en doen. Niks is minder waar. Natuurlijk doen we af en toe wel eens iets goeds of volgens onze principes. We hebben dan de neiging deze dingen te weerhouden als bevestiging, terwijl de gebeurtenissen die dat tegenspreken wegfilteren.

Enkele voorbeelden van dingen die je kan weten zonder het te kunnen: geduldig zijn – bij onszelf blijven – diplomatisch blijven wanneer we daar geen zin in hebben – dansen – voetballen – politiek…

Daarmee wil ik niet zeggen dat kennis de duivel is. Het opdoen van kennis kan het proces van leren kunnen aanzienlijk versnellen, en het is op zich ook een toffe activiteit. Alleen mogen we onszelf nooit wijsmaken dat we met statische kennis het dynamische proces van het kunnen beheersen. Het is de dynamiek die kunnen onderscheidt van kennnen: waar je bij kennen tijd hebt om perfect te ageren en reageren, komt het er bij kunne op aan het juiste ding op het juiste moment te doen. Kunnen is balanceren tussen strategie en actie, improvisatie en ervaring.

Ik vind dit ook bijzonder geldig voor zelfontwikkeling. Ik ken veel mensen die er veel van weten, en er weinig van bakken. Mezelf incluis trouwens. Heb je ooit een boek gelezen en de oefeningen niet gedaan? Zo ja, dan kan je eigenlijk niet zeggen dat je dat boek doorgrondt. Het is in de ervaring dat de werkelijke betekenis van een boodschap duidelijk wordt aan je lichaam, aan je wezen. Mijn stelregel is tegenwoordig dat ik één boek tegelijk lees en dat ik de oefening ook daadwerkelijk uitvoer – zelfs al denk ik eigenlijk dat ik het gevraagde al kan of heb.

Bij mij zijn er cycli – waaronder fasen van teruggetrokken beschouwen, analyseren, leren en een strategie opbouwen. Ik noem dit Down Time, omdat ik dan de neiging heb meer thuis te blijven en op mezelf te zijn. Ga ik dan toch weg, ben ik meestal ongedurig en niet echt aanwezig bij mijn gezelschap. Het is de fase waarin dingen die ik gedaan heb verwerkt en geplaatst worden. Dan komt er inzicht, en begrijp ik plots hoe dingen in elkaar zaten. Daarna komt een fase van potentiële verandering, waarin ik nieuwe strategieën formuleer om het in de toekomst aan te pakken. Ik schrijf dan een mission statement, de leidende principes voor mijn toekomst, of iets anders in die aard. En die ga ik dan toepassen in het echte leven.

Dat is nog iets over leren: volgens mij blijft enkel hetgene je op dat moment nodig hebt hangen. Iedereen heeft op ieder gebied van zijn leven een grens, een volgende stap groei die ligt te wachten. Ik geloof stellig dat enkel hetgene op die volgende stap betrekking heeft, werkelijk blijft hangen. De rest wordt misschien opgeslagen voor later, maar wie zegt dat je ooit in die specifieke situatie terecht zal komen?

Hierbij dus een oproep tot simplificatie van het leren: zoek op wat je nodig hebt, voed je met wat je aantrekt. En vergeet niet altijd terug te keren naar ervaring.

Verlangens

donderdag, januari 7th, 2010

We willen allemaal dingen van ons leven. Liefde, een carrière, avontuur, leuke vrienden… Onze diepe wensen concretiseren zich in specifieke verlangens en verwachtingen, die we dagelijks met ons meedragen. Zijn onze wensen niet vervuld, dan kan daar weerstand uit voortvloeien. We kunnen beginnen denken dat ons leven onvolledig is, dat er iets scheelt aan ons omdat we niet krijgen wat we willen, dat we nooit gelukkig zullen zijn. Er is immers zoveel te willen, en zo weinig tijd en middelen om alles te krijgen!

Ik wil vanalles. Ik wil boeiend werk, veel liefde, en tijd om interesses na te jagen. Soms voel ik me overweldigd door alles wat ik wil, en de angst dat ik nooit alles zal kunnen doen wat ik wil doen. Als ik er te ver in doorga, word ik ronduit gestresseerd, ongedurig en zelfs ongelukkig. Ik heb tijden gehad dat ik als een gek door het leven raasde, van het ene ding naar het andere. Ik nam met moeite de tijd om te eten; wanneer ik thuiskwam van het werk spoedde ik me naar de sportclub, naar vrienden, of naar een of ander project waar ik mee bezig was.

Het leven werd een waas en ik was eigenlijk nooit tevreden. Ik zocht manieren om méér in mijn dag te krijgen, op zoek naar voldoening. Je weet al waar dit verhaal naartoe gaat natuurlijk… Die voldoening vond ik niet in toegenomen activiteit. Ik herinner me nog toen ik mijn gevoel van ontevredenheid aan mijn vriendin uitte. Ze uitte vertwijfeld: ‘Maar ik ken niemand die met zoveel bezig is als jij?’ Door zoveel te willen maakte ik mezelf ongelukkig en verzuurde ik ook onze relatie.

Uiteindelijk besefte ik dat er een andere manier moest zijn. Als ik kijk naar het achterliggende doel van al mijn activiteiten, is het terug te brengen op een aantal fundamentele wensen. Ik wil gezond zijn. Ik wil liefhebben en liefgehad worden. Ik wil me bezig houden met interessante, spannende dingen en het gevoel hebben dat ik ergens goed in aan het worden ben (het zijn is minder leuk dan het worden vind ik). Zo mogelijk wil ik daar graag wat erkenning voor krijgen. Dat is het ongeveer!

Wat ik had is dat ik in de vervulling van de ene wens, de andere begon te veronachtzamen. Ik wilde op alle gebieden perfectie en volledigheid. Het leek alsof ik nooit alle gebieden zou kunnen bevredigen. Vreselijk!

Op naar het klooster!

Eerst dacht ik dat ik gewoon mijn wensen moest loslaten. Dat ik gered zou zijn wanneer ik mijn verlangens opgaf, een beetje zoals een pater zich afsluit van het wereldse. Geen carrière, geen liefde, geen tijdrovende en dure hobby’s. Wanneer mijn verlangens weg zouden zijn, zou ik vrij zijn.

Ik hoef je natuurlijk niet te zeggen dat ik die staat nooit bereikt heb. Vanaf dat ik voelde dat mijn verlangens achter een muur gezet werden, verloor het leven zijn aantrekking voor mij. Alle dingen waar ik naar verlang zijn net de dingen die het leven zo mooi maken. Ik besefte dat ik twee dingen aan het doen was: ofwel liet ik me overheersen door mijn verlangens en werd ik er de overwerkte slaaf van, ofwel nam ik er afstand van en verloor ik mijn zin in het leven.

Anthony Robbins spreekt in zo’n situatie van een Crazy Eight, waarin je in een cyclische beweging eindeloos van het ene extreem in het andere belandt, het ene als gefrustreerde reactie op het andere en omgekeerd. Het lijkt alsof je gevangen zit in een eeuwige slingerbeweging tussen je overgeven aan je verlangens en er weer afstand van te nemen. Of is er een derde weg?

infinity-sign

De derde weg

Zoals te verwachten valt van de meeste syntheses tussen twee schijnbare tegengestelden, heeft de derde weg een beetje van de twee in zich. Het streven naar de vervulling van je wensen, en tegelijk ook afstand nemen van het streven. In kort: stoppen met zoeken, en vinden.

Even concreet. Hoe kan je liefde vinden zonder eerst een partner te zoeken? Dit is een van de meest fundamentele en meest voorkomende problemen bij singles. Ikzelf heb er uitgebreide ervaring mee. Langs de ene kant wil je met de juiste persoon samenzijn, maar ondertussen vreet de eenzaamheid zich een weg door je rust en wil je gewoon iemand hebben bij wie je je gekoesterd kan voelen – al is het maar voor even. Door deze twee bewegingen komt er weer een Crazy Eight op gang: van bitsige onafhankelijkheid naar hals-over-kop afhankelijkheid bijvoorbeeld. Wat is de derde weg, de synthese? Hoe kan je je honger stillen zonder eerst te eten?

Loslaten. Je verlangens zijn niet wie jij bent. Soms kan het voelen alsof je zal sterven als je verlangens niet uitkomen, maar eigenlijk kan je gerust overleven zonder. Dat is het begin van loslaten: je aanvaardt dat je verlangens er zijn, je duwt ze niet weg. Je wordt je ervan bewust, en door dat bewustworden besef je weer dat er meer is dan dat verlangen (want soms wordt je gewoon overspoeld). Wanneer je die rust terugvindt, kan je je weer concentreren op het creëren van de voorwaarden waaronder het vervullen van je verlangens je werkelijk genot zal verschaffen.

Het verschil tussen verlangen en genieten

Er is een verschil tussen verlangen en de werkelijke bevrediging die je krijgt uit een situatie. Verlangens zijn een soort mentale constructie, een projectie van wat we denken te zullen krijgen uit een bepaalde situatie. Nodeloos te zeggen dat ze bijna nooit overeen komen met de werkelijkheid. Dat is geen probleem! Dat maakt verlangens niet slecht of zo, maar wel ongeschikt als enige criterium om beslissingen te nemen. Het beste criterium is het werkelijke genot dat je van een situatie krijgt, de realiteit.

Zoals een avond waar je aanvankelijk geen zin had om te feesten die uitdraait op het wildste feest ooit! Of omgekeerd nieuwjaar, het typische voorbeeld van een avond die al op voorhand overladen is met verwachtingen, en die dat zelden kan inlossen.

Verlangens zijn er, en ze zijn belangrijk. Ze zijn een indicatie van wat jou inspireert en motiveert. Ze drijven je voort, geven je richting. Dan komt de werkelijke bevrediging. Je kan ongelofelijk verlangen naar een promotie maar teleurgesteld merken dat er niet veel aan is, dat je meer moet werken, meer stress hebt en dat dat niet in verhouding staat met je loon. Of je kan eindelijk een partner vinden en merken dat het toch niet dat is, en dat je je weer moet aanpassen aan een situatie die suboptimaal aan je verlangens voldoet.

De balans tussen verlangens en genot

Het vervullen van verlangens als hoofddoel in je leven heeft als gevolg dat je nooit bevredigd kan zijn. Vooruitgang gebeurt wanneer je je verlangens weer zet waar ze horen: voor de kar. Wanneer je overgenomen wordt door je verlangens zitten zij in de kar, en ben jij altijd aan het trekken, voortdurend voortgedreven. Want verlangens hebben geen eindbestemming, geen rustmomenten. Je moet eerst de bestuurder worden van je eigen leven, beslissen wanneer je een verlangen zal volgen.

Dat houdt ook in dat je een gevoel van bevrediging in het nu nodig hebt, aangezien je verlangens je dit ook in de toekomst nooit langer dan enkele seconden of minuten zullen geven. Met andere woorden: laat los alle verlangens die je uit je evenwicht brengen. Noteer ze wel dat je weet in welke richting je kan evolueren!

Zoals in een wedstrijd; concentreer je niet op de uitslag want daar heb je geen controle over. Je wil misschien winnen maar dat doe je punt per punt, stap voor stap. Het overschouwen van de wedstrijd en je laten meeslepen door het verlangen te winnen helpen niet. Wat helpt is het concentreren op de volgende stap, met in het achterhoofd het verlangen om dat punt te winnen, en het punt erna. Het leven is misschien geen wedstrijd, maar het is wel een pad met uitdagingen die je kunnen belemmeren. Als je de angst om je verlangens niet vervuld te zien kan loslaten, verdwijnen de meeste obstakels vanzelf.