Archive for oktober, 2009

De kracht van het NU

vrijdag, oktober 30th, 2009

Ik was het weer eventjes kwijt… de kracht van het nu. Wat voor esoterisch gewauwel komt er nu, vraag je je af? Ik begrijp je – dat dacht ik ook de eerste keer dat ik van Eckhart Tolle hoorde. Net zoals ik dacht dat Stephen R. Covey’s ‘Seven habits’ nog een zelfhulpboek was. Kijk – er zijn honderden, duizenden rommelboeken die herkauwen wat al eens is gezegd en waar het erop neerkomt dat je het gewoon maar eens moet gaan DOEN. Meestal wordt het precieze hoe niet echt in detail uitgelegd. Daar heb je dus niks aan.

Eerst over Stephen R. Covey – dit boek legt je uit PRECIES wat er scheelt in je leven wanneer je denkt dat het geen richting heeft en dat je niet weet waarnaartoe, dat je niet weet waarvoor je staat. Ik ben nog niemand tegengekomen die het niet BIJZONDER inspirerend vond; de meeste mensen die ik ken hebben het zelfs op een speciaal plekje in hun boekenkast staan en raden het aan vrienden aan. Als je het nog niet gelezen hebt – lees het, alleen al om me te zeggen dat ik uit mijn nek klets.

Terug naar Eckhart Tolle. The Power of Now is nog zo’n boek waarvan ik dacht: ‘Hier komt weer zo’n goeroe die je zegt tien jaar lang elke dag een uur op je krent te zitten en te wachten tot het je overvalt’. Zalig toch dat hij bijna onmiddellijk begint met de statement dat verlichting NU te behalen valt! Ja, dan was ik toch mee. Niet dat ik precies weet wat verlichting is maar mensen streven het al duizenden jaren na, dus waarom niet eens gaan kijken waar het allemaal om gaat? En, eerlijk, ik had in de tijd dat ik het voor de eerste keer hoorde (ik had het audioboek), wel best wat te verwerken.

Ik was net uit elkaar met mijn vriendin en wist niet goed waarheen. Ik had een reis naar Ierland geboekt en was er alleen op uitgetrokken (met surfplank) om wat te bezinnen. In mijn iPod zat Eckhart Tolle. Ik logeerde in een regenachtig stadje in het noordwesten van Ierland, in Donegal Bay. Hoewel het juli was, heb ik de zon slechts twee van de zeven dagen dat ik er was gezien – maar om eerlijk te zijn, het deerde me niet echt. Hoe bang kan je zijn om nat te worden als je de meerderheid van je tijd op het water zit 😀

Zo spendeerde ik dus mijn dagen: ik stond op, maakte een ontbijt (iets met eieren, veel zwarte thee – die smaakt in Groot-Brittannië uniek omdat de melk anders behandeld wordt en dus anders smaakt – en fruit) en trok dan naar de zee. Vóór het hotel zelf lag een point break – een surfplek die breekt op een uitsteeksel in de ondergrond, die vaak garant staat voor plots opkomende, mooie golven – die ik vanuit het raam kon checken, en als er daar niks was ging ik een kilometer verder. Het was een van de beste weken die ze in tijden gezien hadden, dus ik had geluk. Er waren niet zoveel surfers en de golven waren legendarisch. Wat is legendarisch voor mij? Check:

Bundoran waves

Dat zijn wilde, snelle golven: terribly beautiful :)

Wanneer er niet te surfen viel, luisterde ik naar Eckhart Tolle. In het begin was zijn stem nogal bevreemdend voor me, en ik begreep ook niet goed wat hij bedoelde. Maar naarmate hij vorderde, herkende ik meer en meer van de symptomen die hij beschreef als deze van een aan gedachten (en gevoelens) verslaafde persoon, iemand die gevangen zit in hoofd en lichaam.

Ik luisterde met steeds meer plezier naar Tolles stem terwijl ik door het stadje wandelde met een Crunchie bar (mijn favoriete Engelse chocoladereep!). Ik herinner me een moment dat ik naar de Peak zat te kijken, ik zat weer aan mijn vorige vriendin te denken, en dat ik plots besefte hoe mijn zelfmedelijden eigenlijk gewoon een verslaving aan pijn was; dat ik een of andere rommel die ik in de relatie al met me meesleepte en die de relatie zelf verziekte, zich nu gewoon op mijn verdriet over die afgesprongen relatie zette!

Ik zag in dat ik die pijn voor altijd met me zou meedragen als ik er niks aan deed. Mijn volgende relatie zou net hetzelfde zijn: ik zou de pijn aan eenzaamheid beginnen wijten en een oplossing zien in een relatie. Dan zou ik de pijn met de relatie beginnen associëren en het einde van de relatie zien als de oplossing, enzovoort. Dat is pas gevangenschap!

Eckhart Tolle beschrijft iets als een Pijnlichaam. Het begint wanneer je je wentelt in een of andere gedachte/gevoel (de twee zijn eigenlijk reflecties van elkaar) over het verleden (wat je is overkomen) of de toekomst (wat je denkt dat je zal redden). Het betekent dat je weerstand hebt tegen wat er nu is, en dat je vlucht in verleden of toekomst.

Het Pijnlichaam groeit telkens je je ermee identificeert. Wanneer je denkt dat jij die pijn bent, dat jij die gedachten en gevoelens bent. Maar dat ben je niet! Wat je bent is het wezen dat hier, nu, dit zit te lezen. Al de rest zijn hersenspinsels, niet echt. Je verleden kan je maar beïnvloeden voorzover je dat toelaat, en je toekomst ken je nog niet, nog kan je ze voorspellen. Heb je op dit moment reden om pijn te hebben, nu je hier zit te lezen?

Bijna iedereen zit met een Pijnlichaam. Ik ook hoor, nog steeds zelfs nu ik het weet. Maar omdat ik me ervan bewust ben stopt het vanzelf wanneer ik het me er weer bewust van word dat ik het aan het voeden ben door ermee te identificeren. Het je herinneren is belangrijk: ik was het weer vergeten, en heb mezelf maandenlang, schepje per schepje, zitten opzadelen met allerlei onnodige pijn en weerstand. Nu kan ik die pijn gedachte per gedachte, gevoel per gevoel, weer laten gaan en genieten van gewoon te zijn.

Of zoals mijn NLP-leraar Paul Liekens het zo hypnotisch kan zeggen: Wat is het heerlijk om tegelijk te zijn, en niet te zijn….

Twee absolute standaardwerken dus voor je persoonlijke bibliotheek:

– Stephen R. Covey ‘The seven habit of highly effective people’
– Eckhart Tolle ‘The Power of Now’

Falen bestaat niet – er zijn enkel resultaten

dinsdag, oktober 20th, 2009

Een van de belangrijkste en krachtigste vooronderstellingen in NLP zegt:

Falen bestaat niet – er zijn enkel resultaten

Je kan betwisten of dit werkelijk zo is, maar daar gaat het niet om. In iedere situatie in je leven waar je met bepaalde negatieve resultaten geconfronteerd wordt, welke is de meest nuttige uitgangspositie die je kan aannemen? Dat je een sukkel bent en dat je het nooit zal halen? Of dat dit slechts een stap op de weg is, een steen in het paleis van je toekomstige succes? Juist.

Iedereen die iets bereikt heeft, is wel eens op zijn of haar bek gegaan. Heeft zich belachelijk gemaakt. Heeft eraan gedacht op te geven. En is toch doorgegaan. Het lijkt wel of het soms moeilijk MOET gaan vooraleer je echt succes kan hebben. En misschien is dat ook zo: pas wanneer je leert mislukte pogingen achter je te zetten, kan je met volle energie verder gaan.

Het kan gaan om een punt dat je verloren hebt in een wedstrijd waardoor je achter komt te staan. Begin je aan jezelf te twijfelen, of zet je de score in je hoofd op nul en concentreer je je op de volgende bal, met de les van de vorige in het achterhoofd?

Wanneer een relatie afspringt, blijf je hangen in zelfmedelijden en de angst dat je nooit nog iemand graag zal kunnen zien? Of bedenk je waar het is fout gegaan, en wat jij in het vervolg kan doen om een nog betere relatie aan te gaan met iemand die je graag ziet? Of als jullie samen blijven, hoe je de zaken dit keer beter kan aanpakken met je partner?

Je krijgt geen promotie; je zaak loopt niet zoals je zou willen; iemand kwetst je; je bereikt een bepaald doel niet dat je jezelf vooropgesteld had; enzovoort. Denk eens: wat werkte? Wat werkte er niet? Wat kan ik volgende keer anders doen?

Je kan minder van jezelf eisen; je tijd beter indelen; iemand anders benaderen; hulp inroepen. De mogelijkheden zijn eindeloos!

Tolerance for failure

Wanneer je een bepaald doel voor ogen hebt, is het nuttig een tolerantie voor mislukking te ontwikkelen. Je hebt misschien een doel, maar helemaal zeker weet je nooit hoe je het uiteindelijk zal bereiken. Het leven loopt nu eenmaal zelden zoals gepland, en dat is maar goed ook. Dus een tolerantie voor mislukking houdt in dat je flexibel bent – niet in het al dan niet bereiken van je doel – dat staat rotsvast! – maar in de middelen die je aanwendt om dat doel te bereiken.

Misschien is er een bepaalde vaardigheid die je kan ontwikkelen die je kan helpen. Misschien is er een persoon die je kan steunen. Misschien is het enige dat je kan doorzetten, en blijven gaan tot het lukt. Belangrijk is dat je blijft voor ogen houden wat je doel is, en dat je manieren blijft zoeken om er te geraken. Op een dag zal je achterom kijken en je afvragen waarom dat nu zo moeilijk was!

Aan de slag

Wat is jouw doel? (Als het net dat is dat je je afvraagt, contacteer ons) Bedenk vijf verschillende manieren om dat doel te bereiken. Welke heb je al geprobeerd? Wat werkte, en wat werkte niet? Kies een aanpak en ga ervoor, nu onmiddellijk!

Soms weet je gewoon niet op voorhand welke de beste optie zal zijn. Kies deze die je het meeste aanspreekt, probeer ze uit, en wees je bewust van de resultaten die je krijgt. Alles is een leerervaring!

Uiteindelijk wordt dit:

dit:

Zes menselijke noden

donderdag, oktober 15th, 2009

Ik heb de laatste tijd wat materiaal van Anthony Robbins zitten bekijken. Ik verwachtte nogal Amerikaanse sentimentele en semi-ongeloofwaardige totale transformaties met weinig inhoud. Ik was aangenaam verrast: Robbins werkt met eenvoudige, sterke concepten, en speelt ongelofelijk goed in op de mensen waarmee hij werkt, eerlijk en hard, en toch met veel respect en appreciatie.

Robbins is geen predikant. Hij maakt mensen echt sterker, laat hun verborgen kanten ontdekken waarvan ze dachten dat ze niet bestonden, plaatst dingen in een perspectief van waaruit mensen weer in hun kracht gaan staan. En wat ik ook bijzonder vond aan zijn aanpak: hij kan grof zijn, poeslief, hij durft te schelden en onmiddellijk daarna een compliment te geven.

Er zitten veel waardevolle elementen in zijn werk, waarvan ik er vandaag een bijzonder interessante uitlicht.

De zes menselijke noden

Bekijk ter inleiding al eens deze video:

Robbins maakt bij zijn sessie vaak gebruik van ‘human needs psychology’, een strekking in de NLP die ervan uitgaat dat mensen zes noden hebben die ze willen bevredigen in hun leven om voldoening te hebben.

De eerste vier zijn de noden van de persoonlijkheid, en worden door iedere persoon sowieso bevredigd, op welke manier dan ook, duurzaam of destructief. Bij velen van ons gebeurt het vervullen van onze noden soms op een negatieve manier, bijvoorbeeld door verslaving aan verdriet of drugs.

De vier eerste noden zijn:

Zekerheid – Iedereen heeft een vorm van zekerheid en stabiliteit nodig. Een dak boven het hoofd, eten en andere materiële zaken. Maar ook zekerheid in relaties: weten dat iemand er altijd zal zijn, altijd van je zal houden. Wanneer mensen hun fysieke omstandigheden niet kunnen controleren zoeken ze zekerheid in een zekere manier van denken, bijvoorbeeld in geloof of positief denken. Zekerheid kan ook gevonden worden in destructieve dingen: drugs bijvoorbeeld, dat de zekerheid biedt dat een bepaald gevoel kan opgewekt worden.

Afwisseling – Variety is the spice of life. Mensen hebben het nodig een gamma aan fysieke en emotionele acties en sensaties te ervaren. Dat vinden ze in stimuli, fysieke activiteit, wisselend humeur, entertainment, eten etc. Deze nood heeft alles te maken met het onverwachtse, de opwinding van avontuur. Sommigen zoeken het door hun omstandigheden te veranderen, een nieuwe uitdaging aan te gaan. Anderen gaan dan voor de gemakkelijke weg van alcohol, geweld om deze nood te bevredigen.

Belang – Iedereen wil zich speciaal of belangrijk voelen. Door erkenning te krijgen van anderen of zichzelf. Wanneer mensen zich onbelangrijk voelen, kunnen ze zich toch belangrijk voelen door zich kwaad te maken of gedeprimeerd te zijn. Of paradoxaal, doordat anderen het belang van hun onbelangrijkheid erkennen.

Liefde/Connectie – Mensen willen zich verbonden voelen met iets of iemand. Een persoon, een ideaal, een waarde, een gewoonte en/of een gevoel van identiteit. Connectie kan de vorm aannemen van liefde, of eerder een intens engagement – bijvoorbeeld, zich verbonden voelen door een agressieve interactie.

Iedereen vervult deze vier voor zichzelf, ieder op zijn eigen manier. Deze eigen manier komt voort uit de overtuigingen die elke persoon koestert over HOE deze noden vervuld dienen te worden. Uit deze overtuigingen vloeien dan bepaalde acties voort, die op hun beurt een emotie teweegbrengen als resultaat van die actie. Het geheel van acties en emoties dat een persoon stelt, vormen diens relaties. Op die manier sturen de noden en de overtuigingen van mensen hun relaties aan, en zijn ze dus de schepper van hun relaties.

Iedereen heeft twee noden die zij belangrijker vinden dan de anderen. Die vormen als het ware de kern van hun karakter, en bepalen de richting die hun leven uitgaat. Een persoon die houdt van zekerheid en belang zal eerder geneigd zijn een klassieke carrière uit te bouwen met een stabiel doch koud huwelijk, dan iemand die de voorkeur geeft aan afwisseling en liefde. Een persoon die stabiliteit boven liefde verkiest zou een relatie opgeven indien deze niet de zekerheid biedt die de persoon zou willen, terwijl iemand die liefde verkiest eerder in de relatie zal blijven, zelfs al is er veel onzekerheid.

Tenslotte zijn er de twee noden die mensen voldoening geven:

Groei – Alles in de wereld is ofwel aan het groeien, of aan het sterven. Een relatie die niet meer groeit, is gedoemd om af te springen. Mensen voelen zich niet vervuld tenzij ze op een of andere manier aan het groeien zijn.

Bijdrage – Net zoals niemand kan overleven zonder de bijdrage van iemand anders (een baby is niet alleen opgegroeid), krijgen mensen veel vervulling van het bijdragen aan anderen. Dat gaat van het bijdragen aan het geluk van de partner tot een betere wereld.

Je kan leven zonder deze twee laatste noden, maar je kan niet vervuld zijn. Daarom zijn mensen met een succesvolle carrière, relatie, leven waar ze niet meer uitgedaagd worden en die nergens toe bijdraagt, niet gelukkig. Zelfs al lijkt het alsof ze alles hebben.

Denk eens na!

Bekijk een gebied in je leven waar je niet helemaal tevreden over bent. Welke noden worden er wel/niet vervuld? Hoe kan je ervoor zorgen dat de noden die niet of onvoldoende vervuld worden, dat wel zijn?

Welke zijn jouw top twee noden? Bedenk eens hoe deze je leven beïnvloed hebben, in alle contexten.

Save the drama for yo’ mama

vrijdag, oktober 9th, 2009

Als je al eens naar de fitness geweest ben, dan heb je vast al van die kerels gezien die met een gepijnigd gezicht gewichten liggen te heffen. Misschien ben je er zelf een van! Vroeger was ik ook zo, tot een vriend me erop wees dat die uitdrukking helemaal niet noodzakelijk was. Integendeel; door je gezicht in de plooi te houden, en ondertussen te focussen op je ademhaling en de oefening die aan het doen bent, lukt het beter. Hoewel de overwinning op de gewichten er minder beklijvend door lijkt… :)

Hetzelfde kan gezegd worden voor emotioneel drama. Een zware uitbarsting in een moeilijke situatie kan even deugd doen, maar meestal heeft het niet echt de gewenste gevolgen. Als je het bekkentrekken gewoon achterwege laat en je aandacht richt op hetgeen moet gebeuren, is er veel kans dat het beter gaat. En dat de situatie die je verveelt sneller voorbij is.

Het kan een persoonlijke voorkeur zijn, maar ik bewonder mensen die hun kalmte kunnen bewaren in moeilijke situaties. Dat is iets anders dan zeggen dat het mij zelf altijd lukt – maar het is iets om naar te streven.

Hoe bewaar je je kalmte in moeilijke situaties?

Stel dat je ook zou willen dat je meer je kalmte kon bewaren in moeilijke situaties. Hoe zou je dat dan aanpakken? In een moeilijke situatie waar je normaal uitbarst zou je tegen jezelf zeggen: ‘Blijf kalm, want dat is wat je wil doen.’ Zo werkt het niet he :) emoties overspoelen je, en je reageert instinctief.

Instinctief? Zoals je weet heb je een hele reeks conditioneringen die je al je hele leven meedraagt. Van hoe je je tanden poetst over je eetpatronen tot hoe je reageert op tegenslag; al die dingen heb je van nature een stukje mee, en heb je in de loop van je leven verankerd in gewoontes waar je niet meer over hoeft na te denken.

Je keuze om heftig te reageren op je emoties is dus een gedraging die je door de jaren heen aangeleerd hebt. Daarom lijken sommige mensen geboren met een eeuwige kalmte; dit is hoe ze al jaren omgaan met moeilijke situaties, en ze hoeven daar geen moeite meer voor te doen. Net zoals anderen er geen moeite mee hebben om dramatisch te reageren :)

Stel dat je de vraag ‘hoe wil je reageren op moeilijke situaties?’ beantwoordt met ‘kalm’, dan wil dat zeggen dat je dus consistent een andere keuze dan voorheen zal beginnen maken. En zoals bij alles dat je leert, is het begin moeilijk. Want je zal je elke keer bewust moeten zijn van de keuze die je hebt, en de kalmte kiezen.

Het goede nieuws is, als je dit een tijdje doet wordt het een nieuwe gewoonte en wordt het steeds makkelijker!

Hoe doe je dat nu praktisch

Nu je de beslissing genomen hebt om kalm te reageren in moeilijke situaties, is hier het praktische gedeelte van hoe je jezelf kalm kan krijgen wanneer je nog steeds heftig reageert.

– De klassieker – ademhalen

Adem in. Adem uit. In. Uit. Voel de lucht door je neusgaten stromen en in je longen. Voel het verschil met de lucht die naar buiten stroomt. Voel ook hoe de spanning naar buiten stroomt met iedere uitademing. Kom in een meer beschouwende staat.

– Je lichaam voelen

Besef waar je zit, staat of ligt. En hoe. Heb je ergens pijn in je lichaam? Spanning manifesteert zich vaak lichamelijk; waar zit jouw spanning? Voel je schouders, nek, buik, rug, gezichtspieren… Hoe staat je mond? Heb je de houding die je zou willen? Ben je met een lichaamsdeel aan het bewegen? Neem eens een ontspannen houding aan, hoe je je ook voelt. Het aannemen van de houding werkt het beste om je rustig te krijgen. Probeer maar eens opgefokt te zijn als je lethargisch zit.

– Je concentreren op wat je aan het doen bent

Focus je op het nu. Dat is niet iets dat je één keer doet, maar voortdurend. Je aandacht is als een klein kind dat buiten tussen de vrachtwagens wil gaan spelen. Zeker in tijden van spanning is je aandacht als een losgeslagen pitbull terriër in een kippenhok – all over the place. Dat is niet erg, breng hem gewoon telkens rustig terug naar het hier en nu. In het begin is dat aartsmoeilijk, maar blijf het doen, keer op keer.

Laat je niet verleiden door de gedachte dat je over iets belangrijks moet nadenken – wanneer je in overdrive bent valt er niks na te denken, en meestal heb je het antwoord dat je nodig hebt toch al. Geef jezelf een kwartier, een uur om tot rust te komen zodat je goede beslissingen kan nemen.

En houd je bezig! Of je nu aan het lezen bent, aan het wandelen, aan het rijden – richt al je aandacht op wat je aan het doen bent. Ben je aan het werken, verdiep je in de materie. Ben je aan het praten, richt je op de woorden van je gesprekspartner en probeer te begrijpen wat deze je vertelt.

Gewoontes verander je niet zomaar!

Waar veel zelfontplooiingsliteratuur het bovenstaande wel aanhaalt, wordt er vaak te weinig aandacht besteed aan het gewoonte-aspect van verandering. Dat is ook onderdeel van onze instant-cultuur waar de voorkeur wordt gegeven aan onmiddellijke verandering.

Mijn ervaring is dat het niet zo werkt. Alle verandering die ik bij mezelf teweeggebracht heb en die ik anderen heb zien doormaken, is traag en geleidelijk geweest. Er was engagement mee gemoeid, de wil om door te zetten en flexibel te zijn wanneer bleek dat een andere oplossing nodig was. En dan, na weken, maanden of zelfs jaren bewust een andere keuze te maken, werd het een gewoonte die onbewust doorwerkte. Vaak zijn er interne blokkades te overwinnen, zijn er delen van jezelf die baat hebben bij de oude gewoonte.

Verwacht dus niet dat je vanaf nu altijd perfect kalm zal zijn door op je ademhaling, lichaam en bezigheid te letten. In het begin zal er weerstand zijn. Hoe meer je daarop voorbereid bent, hoe beter het zal lukken. Wat je wel kan verwachten is dat je vanaf nu elke keer kalmer reageert dan de vorige keer. Ga dus voor geleidelijke, stapsgewijze verandering en feliciteer jezelf met iedere stap vooruit!

Over weerstand

Weet je wel zeker dat je het anders wil aanpakken? Misschien ken je dit fenomeen: je beslist vlak na een destructieve uitbarsting dat je het anders wil aanpakken. Je neemt je voor volgende keer kalmer te blijven. En dan, wanneer de volgende moeilijke situatie zich voordoet, ben je het ‘vergeten’ en barst je toch uit. Waarna je je opnieuw voorneemt om te veranderen, enzovoort. Heb je dan werkelijk beslist om te veranderen?

Ja en nee. Een deel van jou wil veranderen, een ander deel van jou ziet er nog steeds voordeel in om uit te barsten. Je hoeft niet kwaad te zijn op dit deel! Waarschijnlijk doet die het om je te beschermen, of om een andere reden die in jouw voordeel is. Enkele vragen die je dit deel van jezelf kan stellen zijn:

‘In welke mate dient een uitbarsting jouw intentie om me te beschermen (of hoe jij de positieve intentie van dit deel zou noemen)?’

‘Is het de gevolgen waard die het opwekt?’

‘Vervangt dit gedrag het probleem?’

en

‘Op welke manier zou je me nog kunnen beschermen die gezonder en harmonieuzer is dan een uitbarsting?’

Wanneer je dit deel van jezelf aanvaardt en in zijn/haar waarde laat, kan je ermee communiceren en afspreken om anders te reageren. Volgende keer zal je niet meer ‘vergeten’ dat je beslist had kalmer te blijven!

Speel meer, werk minder

dinsdag, oktober 6th, 2009

Work and play are words used to describe the same thing

under differing conditions.

– Mark Twain

Werk is spel

Zie jij af op je werk? Ga je met tegenzin naar het werk, stel je todos uit die je liever niet zou doen, en ben je over het algemeen niet bijzonder enthousiast over taken en projecten die je toegewezen worden?

Je bent niet alleen. Velen vinden werk saai, hard, repititief, stresserend. Velen van ons zijn naar scholen gegaan waar we werden voorbereid op de werkwereld op manieren die niet bepaald motiverend waren. We moesten dingen doen ‘omdat ze goed voor ons waren’, en we deden ze omdat we ervanuit gingen dat dat was hoe het moest.

En in dat proces verdween langzaam het plezier in het leren van nieuwe dingen. En als volwassenen kregen we te horen dat we hard moesten werken om ergens te geraken in het leven, en dat werk niet leuk is maar dat het leven zo is. Ik krijg er een krop van in de keel wanneer ik het schrijf.

Maar wat een bullshit is dat…

We don’t stop playing because we grow old;

we grow old because we stop playing.

– George Bernard Shaw

Je leven is één grote speelplaats!

Bekijk het leven eens als een speelplaats waar je nieuwe dingen mag uitproberen, waar niks verkeerd is. Je leeft maar een 80-tal jaar en dat is te kort om altijd voorzichtig dingen tegen je zin te doen in de hoop dat er je niks slechts zal overkomen! Slechte dingen overkomen je toch, en in het spel van het leven verliest iedereen. Of zoals Dave Grohl zingt: ‘no-one’s getting out of here alive’

Werk hoeft niet saai te zijn! Het kan opwindend zijn, iets waar je naar uitkijkt, een uitlaatklep voor je creativiteit en verbeelding. Als iets je verveelt, laat het vallen of vind een manier om het leuk te maken.

Met die instelling zal je harder werken dan ooit, maar het zal leuk zijn, en opwindend. Het wil niet zeggen dat je nooit repetitieve taken zal doen. Het is als bij het sporten: je gaat er keihard tegenaan en dat maakt het net zo bevredigend!

Bij leren is het net hetzelfde – het kan saai zijn en verpletterend repititief, of het kan interessant zijn en plezierig en je vrije tijd opslorpen. Wanneer ik iets nieuws leer, kan ik er dagen, weken aan een stuk voortdurend mee bezig zijn, er zelfs mijn vrije tijd mee vullen, zonder ooit te denken dat het moeilijk of saai is.

In tegenstelling tot op school, waar leren veelal gepresenteerd werd als werk, zonder controle over wat je aan het leren was.

Een aantal tips om je werk in spel om te zetten:

Vrijheid. Maak je eigen schema en leer dingen bij die je interesseren en motiveren. Als andere mensen je een schema opleggen, zoek dan zoveel mogelijk tijdstippen om je eigen ding te doen. Voel je niet verplicht om altijd je telefoon op te nemen of op iedere e-mail te antwoorden. Als het belangrijk is, komt het wel terug. En neem regelmatig de tijd om afstand te nemen en alles eens te overschouwen, dat maakt dingen lichter.

Opwinding. Volg je passie! Hou je niet in. Als iets niet interessant is, laat het vallen voor iets dat het wel is. Als je iets moet doen, maak er dan een spelletje van. Kan je het sneller, mooier, kan je een nieuw systeem bedenken dat nog efficiënter is?

Speel met anderen. Het is fantastisch als je jezelf kan motiveren en entertainen; het spelen met anderen kan nog eens zoveel leuker zijn. Werk aan een project dat je motiveert met iemand die je bewondert.

Geef je helemaal. Je kan van het ene naar het andere springen maar dan zal je nooit iets bereiken. Vind iets dat je opwindt, zet er tijd voor opzij en ga er dan helemaal voor. Je zal veel meer bereiken, en de voldoening zal er ook groter door worden.

Opscheppen. Er is niets mis met een beetje opschepperij! We willen er allemaal goed uitzien voor onze medemens (of de andere sekse), dat zit gewoon in onze genen. Wanneer je iets publiek maakt dat helemaal van jou is en waar je trots op bent, geniet ervan!

De schoonheid van het minder gedaan krijgen

Er ligt zoveel nadruk op productiviteit, hyperefficiëntie, op zoveel mogelijk productie uit elke minuut persen. De beste boeken, tijdschriften en blogs over productiviteit zullen je vertellen hoe je het meeste kan halen uit tijd die je al wachtend doorbrengt, hoe je je energie kan maximaliseren, hoe je je tijd naar het werk kan gebruiken, hoe je iedere meeting effectiever en efficiënter kan maken, hoe je ieder uur van je werkdag optimaal kan benutten…

Mensen werken langer, checken voortdurend hun inbox, zijn gericht op meer gedaan krijgen. Maar voor wie of wat? Produceren we meer om meer op te brengen voor de bedrijven, of voor onszelf? Of gewoon om onze jobs te kunnen houden – jobs die we misschien niet eens leuk vinden?

Het is heerlijk om keihard te werken voor iets waarvan je houdt. Maar zelfs dan is het geen goed idee om de rest van je leven ervoor te negeren. Soms is het goed om minder gedaan te krijgen, om te ontspannen, om te ademen.

Hoe ontspannen?

Grappig dat ik daar iets over zou moeten schrijven – als we voortdurend op zoek zijn naar manieren om minder lui te zijn, zouden we dan niet heel goed weten hoe lui te zijn?

Regel één als je vergeten bent hoe te ontspannen: geen stress. Het is OK als je niet weet hoe je te ontspannen J Adem diep in en uit. Rustig.

Gun jezelf die ontspanning. Leer dat productiviteit niet alles is. Dingen creëren is schitterend, maar je moet niet iedere seconde met werk vullen. Spaar je energie en motivatie. Wanneer je werkt, maak het opwindend en geef jezelf er helemaal aan. Werk aan belangrijke zaken met een hoge impact, en ontspan daarna.

Je hoeft je niet schuldig te voelen wanneer je geniet!

Dat wil dus niet zeggen de hele dag zitten surfen of slapen… maar waarom ook niet? Waarom niet eens een heerlijk dutje? Waarom geen lekkere lange lunch en dan een siëstaatje? Waarom niet genieten van een goed boek?

Wat te doen met dagen waarop je er maar niet in slaagt om productief te zijn? Geniet ervan! Natuurlijk moeten we bepaalde dingen verwezenlijken, om de rekeningen te betalen en zo, maar een obsessie met productie is ongezond. Als het niet lukt om productief te zijn, ontspan. Laat de nood om productief te zijn gaan.

Wat als je jezelf NOOIT kan motiveren? Dat is een probleem. Maar als je je ontspant zal je gelukkiger zijn. En als je werkt wanneer het je opwindt, aan dingen die je interesseren, en je creëert prachtige dingen, dát is motiverend. Je hoeft jezelf niet te forceren om te werken wanneer je niet wil, of aan dingen die je niet wil doen.

Hier nog een aantal tips:

Filteren. Onderscheid de belangrijke zaken van de minder belangrijke zaken (hint: e-mails checken is meestal niet zo belangrijk). Concentreer je op de belangrijke zaken, neem er de tijd voor en schrap gewoon die kleine, onnodige dingen. Je hoofd zal leger worden, en jij rustiger.

Stop met je inbox te checken! Twee of drie keer per dag is meer dan voldoende. En beslis bij iedere mail onmiddellijk wat je ermee zal doen – dat gebeurt toch vroeg of laat. Als er een taak in vervat zit die je niet onmiddellijk zal doen, zet ze op je lijst en laat het vallen tot die aan de beurt is.

Je tijd nemen. Zet meer tijd opzij dan het noodzakelijke om dingen af te krijgen. Geniet ervan als iets vroeg af is! Of geef jezelf eens een uurtje vrij waarin je niks doet. Maak een wandeling tussen taken in. Of gun jezelf een hele dag vrijaf! Slaap uit. Kijk naar TV. Of doe een leuke activiteit dat je al jaren uitstelt.

Werk niet ‘s avonds, of toch zo weinig mogelijk. Geniet van je avonden.

Speel!

Dank aan zenhabits.com voor de inspiratie.

Krijg jezelf in beweging

vrijdag, oktober 2nd, 2009

Heb je het er ook soms moeilijk mee jezelf in beweging te krijgen? Als je al ooit eens iets uitgesteld hebt, dan weet je ondertussen al dat het begin het moeilijkste is. Eens je begonnen bent, vraag je je vaak af waarom het zo onmogelijk leek om eraan te beginnen, of je vraagt je zelfs helemaal niks af: je bent je aan het concentreren.

Dus de kunst van jezelf in gang te krijgen is: die eerste stap zetten! Eens je begonnen bent, is er veel kans dat je gewoon blijft doorgaan.

Enkele soorten weerstand die opdrachten oproepen, en praktische tips om die eerste stap te zetten of je weerstand te omzeilen!

Het is een onoverkomelijke berg werk

Wanneer je aan de taak denkt, is het teveel om in één keer te doen. Daarom lijkt het overweldigend, iets waar je geen beginnen aan weet – want wanneer eindigt het? Jammer genoeg zijn de meest waardevolle taken in het leven deze die meer dan een uur in beslag nemen, en is het dus nuttig om een manier te vinden om ze achter de kiezen te krijgen.

“Een olifant eet je niet in één keer op, maar stukje bij beetje”

Nu je toch niks aan het doen bent, deel je opdracht op in kleine mini-taakjes. Hoe kleiner hoe beter! Ja, zelfs dingen zo belachelijk klein als ‘een mail sturen naar X om dat te vragen’, ‘me aan het bureau zetten’ of ‘het juiste potlood kiezen’ zijn mini-taken. Deel ze op in stukken tot ieder stuk van je opdracht op zichzelf gezien doenbaar voelt.

Kies dan één ding dat je nu onmiddellijk kan doen. Eén ding! Doe het nu. Wanneer je dat gedaan hebt, beloon jezelf. Kies dan nog één ding, en doe het onmiddellijk. Stop niet tot het helemaal gedaan is. Beloon jezelf. Neem er de keer erop misschien twee, enzovoort. Je bent vertrokken!

Als er echt geen opbreken aan is, breek het dan toch in stomme kleine stukjes zoals het schrijven van de eerste zin, of het tekenen van de eerste lijn, het verven van de eerste strook muur, het wassen van het eerste kopje, het dweilen van de eerste tegel… Enkel je materiaal klaarleggen is niet genoeg!

Het is leuker eraan te denken dan het te doen, want het resultaat zal nooit zijn wat het had kunnen zijn

Je bent een perfectionist. Je wil dat de dingen tot in de puntjes af zijn, maar wanneer je begint besef je hoe moeilijk het zal zijn, verlamt het je. Dat is OK! Je hebt een goede intentie: je wil het goed doen. Maar is de druk die je jezelf oplegt wel realistisch?

Nu je toch niks aan het doen bent: zoek eens op hoe de grootste uitvindingen, kunstwerken, boeken… tot stand zijn gekomen. De mooiste, meest geprezen meesterwerken zijn over het algemeen het resultaat van jarenlang proberen, bijschaven, missen en opnieuw beginnen. Er onmiddellijk recht op zitten heeft een naam: toevalstreffer!

Aanvaard dat succes in het leven bestaat uit meer dan je visie van een ideaal. Je visie is wel essentieel, niet verliezen he! Maar er komt ook commitment bij kijken. Niet in de zin van passie voor wat je doet – die heb je al, anders wilde je het toch niet zo goed doen. Ik bedoel commitment in de zin dat je bereid bent een aantal keer te mislukken vooraleer je erop zit. Ontdubbel dus het aantal pogingen dat je jezelf geeft.

Verklein je ambities. Begin met de basis. Schaaf bij. Voeg er iets aan toe. Schaaf bij. Bekijk het opnieuw. Voeg er nog iets aan toe. Zoals een beeldhouwer, begin met de ruwe vormen en neem regelmatig afstand om het eindresultaat te visualeren; om dan weer met hernieuwde energie verder te werken.

Ik wil eigenlijk liever iets anders doen.

Uit het raam staren bijvoorbeeld, of met een potloodje spelen! Heerlijk hoe dingen die je anders dood zouden vervelen, een hele nieuwe dimensie van plezier en levensvreugde kunnen oproepen wanneer ze als tegengewicht dienen voor een gevreesde taak J

Maar wil je echt iets anders doen, of ben je teveel negatief gewicht aan het toekennen aan wat je aan het uitstellen bent, waardoor alles plots beter lijkt dan je taak? Hoe doe je het om aan opdrachten te werken die zo verschrikkelijk zijn dat je liever om het even wat anders zou doen…

Nu je toch niks aan het doen bent: schrijf eens op waarom het belangrijk is dat je die opdracht vervult. Schrijf ook op hoe leuk het zal zijn wanneer ze af is, en hoeveel plezier je aan het resultaat zal beleven. Beschrijf in detail hoe heerlijk het zal voelen, hoe het eruit zal zien, de complimenten die je zal krijgen (al is het enkel van jezelf :p). Geniet ervan! En wanneer je er zin in begint te krijgen, vlieg er dan onmiddellijk in.

Het is gewoon een repetitief rotwerkje

Sommige dingen moeten gewoon gedaan worden. Jij haat het, iedereen haat het. Je moet niet op hulp rekenen. Als het niet gedaan wordt zijn de gevolgen onaangenaam maar niet te overzien, hetgeen het nog moeilijker maakt om jezelf ervoor te motiveren.

Aanvaard dat het leven niet altijd een grootse gebeurtenis is, neen; je meest indrukwekkende prestatie is het banale met glans te overwinnen (misschien is dat wel de grootste uitdaging van je leven).

Of zoek de les! Er is altijd wel iets dat je nog niet weet over hetgeen je moet doen. Creëer je eigen uitdaging. Voeg er iets aan toe, lees er iets over waardoor je het op een andere manier kan benaderen. Zoek een systeem om efficiënter te kunnen zijn.

Als dat allemaal niks uithaalt; aanvaard dat je iets rottigs moet doen, maak er een prioriteit van (belangrijk!) en verdeel het werk dan op in tijdsblokken. Werk een half uur (of iets dergelijks, niet te lang) door, neem dan een vaste pauze (niet meer dan tien minuten).

Ga weg van je werkplaats tijdens je pauze! Geen e-mails of spelletjes, daar wordt je geest niet frisser van. Wandel even rond, maak thee, doe de afwas, ruim je kantoor op. Doe het omgekeerde van de taak. Hou je aan het schema en bedenk tijdens het werk wat je met je volgende pauze zal doen.

Ultieme tip: gebruik het principe van de toegenomen levensvreugde voor banale taken als tegengewicht voor zware opdrachten in je voordeel, door ze te doen tijdens de pauze! Dweilen is nog nooit zo leuk geweest als afwisseling voor blokken; of een mail schrijven als afwisseling voor het schilderen. Met als resultaat dat je hoeveelheid lastige werkjes drastisch afneemt…

Om even wat ruimer te gaan: deze tips zijn illustraties van een andere manier van kijken naar de dingen. Door je perspectief te herkaderen, krijgen opdrachten een heel andere emotionele lading en worden ze (hopelijk) makkelijker om aan te vatten.

Je kan het principe van herkadering op alle gebieden van jeleven toepassen. Ga ervanuit dat er altijd nog een andere manier van kijken is naar de dingen, en kies deze die het beste aansluit met de manier waarop je die situatie idealiter zou willen aanpakken. Zo creëer je ruimte en nieuwe keuzes.