Archive for juni, 2010

Wat kost life coaching?

dinsdag, juni 29th, 2010

De meeste life coaches vragen iets tussen de €30 en €100 per uur. Dat kan veel lijken, maar dat is enkel zo wanneer je de effectiviteit van life coaching onderschat, en de duurtijd van een traject overschat. Een effectieve coaching kan in drie sessies al een aanmerkelijk effect hebben en je leven een compleet nieuwe, opwindende wending geven. Bij YourCoach bijvoorbeeld zou dat je €240 (€80 per sessie) kosten. Je kan hier al een gratis coaching intake doen.

Als je dan bekijkt hoeveel mensen uitgeven aan hulpmiddelen om te stoppen met roken, of aan compensatie voor dingen in hun leven die stress opleveren (een te drukke of net te saaie job, een relatie met communicatieproblemen, een beangstigende situatie…) is het eigenlijk spotgoedkoop.

Je kan ook geld uitgeven aan boeken over zelfontwikkeling maar daarmee kan je ook maar zoveel bereiken; alles hangt af van de toepassing van nieuwe inzichten in je leven, en daar kan een life coach je begeleiden zodat je effectief doet wat je je hebt voorgenomen.

Al bij al is de vraag: hoeveel is het het je waard om begeleid te worden naar wat je werkelijk wil? We geven honderden euro’s uit aan reizen, luxeartikelen, electronica en als het op de zorg voor ons welzijn komt, willen we het liefst voor niks! Dat is begrijpelijk want je welzijn is veranderlijk en ontastbaar. Langs de andere kant zitten er wel tendenzen in, plooien, en die kan je gladstrijken met life coaching.

Wordt life coaching terugbetaald?

Spijtig genoeg wordt life coaching (nog) niet terugbetaald. Psychiatrie, waar medicijnen worden voorgeschreven aan mensen die met coaching sneller, goedkoper en gezonder zouden geholpen kunnen zijn, is dat dan weer wel. Dat vind ik spijtig, maar ik begrijp ook dat medicijnen beter aan een standaard te onderwerpen zijn dan een coach.

Want hoe bepaal je wie een goede coach is? Wat maakt een coach goed? Er bestaan weinig standaarden voor. De coachingorganisaties die er zijn (ECA, ICF), hebben nu nog niet genoeg gewicht om een industriestandaard op te leggen en deze maatschappelijk en politiek in te burgeren. Daarmee is coaching tot nu toe nog een soort vrijbuiterszone: je hebt alle soorten, van bekwame therapeuten tot manifeste charlatans. Van professionals die elke dag meerdere klanten behandelen tot mensen die na hun werkuren af en toe eens iemand ontvangen.

wat kost life coaching?

Hoe bepaal je of een life coach goed is voor jou?

Met een coach moet het liefst persoonlijk enigszins klikken: in feite heeft iedere life coach als specialiteit de dingen waarmee ze zelf geworsteld hebben en dat voel je wanneer je gecoacht wordt. Sommige mensen willen meer empathie, anderen willen vooral oplossingen. Voor iedere smaak bestaat er een gepaste coach.

Je wil ook dat ze weten waar ze mee bezig zijn. Dat weten ze door jaren ervaring, of door het feit dat ze certificaten gehaald hebben bij erkende instellingen. Als leek weet je daar natuurlijk niet veel mee, want wat is nu een goede opleiding en wat niet?

Ook aan de website is het soms moeilijk af te leiden of een life coach goed is voor jou of niet. Sommige mensen vinden websites helemaal niet belangrijk en dat zie je er ook aan, hetgeen niet echt bevorderlijk is als je een professionele begeleiding wil.

De conclusie is dus dat het verstandelijk heel moeilijk is om te beslissen wie nu voor jou de beste coach is. Langs de andere kant is het gevoelsmatig heel eenvoudig: neem deze die helemaal goed voelt voor jou, en waarvan je het gevoel krijgt dat ze staan waar jij naartoe wil. Een coach is ook een voorbeeld dat jij kan volgen.

Jezelf naar waarde schatten

zaterdag, juni 12th, 2010

Steeds meer zie ik hoe veel dingen in het leven geen zwart- of witkeuze zijn, maar een balans tussen uitersten. Dat klinkt heel logisch en dat is het ook; het is vooral de gebieden waarop het van toepassing en de implicaties daarvan, die me blijven verwonderen.

Even concreet; wanneer het erop aankomt om grote keuzes te maken in het leven is het belangrijk te kiezen met in het achterhoofd de waarden die daaraan vasthangen. Een huis kopen legt je financieel vast en beperkt dus je mogelijkheden; het geeft je wel een stek waar je je echt thuis kunt voelen, een plek die helemaal van jou is.

Mensen die er maar niet toe komen om een huis te kopen terwijl ze het wel willen, worstelen misschien net met dat dilemma: vrijheid vs. geborgenheid. Hetzelfde geldt voor relaties: opties openhouden of kiezen voor de persoon die er is? Voor de ene is dit een vanzelfsprekende keuze, voor de ander een regelrechte verscheuring.

En dan hangt het nog af van de context. Misschien kan je heel makkelijk beslissen als het op werkvlak aankomt (om te veranderen van job bijvoorbeeld), maar lijkt het je onmogelijk om weg te gaan van je partner zelfs al ben je ongelukkig?

Iets dat bij dit soort keuzes altijd terugkomt is wat het beste is voor jou. Dit hangt samen met je normen en waarden, en het naleven daarvan heeft een sterke invloed op je zelfrespect. Leef je niet in overeenstemming met je normen en waarden, dan zal je het voelen. Waarschijnlijk in de vorm van een knagend gevoel, een onbestemde triestheid, een leegte.

Maar wat meer is! Die normen en waarden zijn ook maar relatief, ze zijn deel van jouw beperkte visie op het leven. Ze hebben wel een invloed op hoe jij de dingen ervaart, maar ze zijn niet noodzakelijk waar. En hier wordt het interessant.

Langs de ene kant wil je rekening houden met je normen en waarden, en langs de andere kant moet je dat ook niet te serieus nemen aangezien jouw visie daarop maar een visie is, die niet noodzakelijk strookt met hoe de dingen echt in elkaar zitten.

Dus neem jezelf serieus genoeg om keuzes te kunnen maken, maar niet zodanig serieus dat die keuzes een gevangenis worden. Dat is makkelijk gezegd, maar het is een fijne balans! Dit is waar heldere doch beperkte logica aangevuld wordt door gevoel, en durven doen.

De kunst van het leven is: de dans steeds verderzetten, dartelend je evenwicht verliezen en hervinden.

Take two

vrijdag, juni 11th, 2010

Ook bij coaching geldt het adagium: ‘Er bestaat geen falen, enkel feedback’ onverminderd. Een aantal processen waar een coach zich voor dient te hoeden, kunnen daarmee omgezet worden tot krachtige wapens in de coaching zelf!

Zo is er projectie, waarbij de coach zijn eigen beeld van de wereld op zijn/haar klant projecteert en aldus een bepaalde interpretatie geeft aan diens verhaal. Dit kan potentieel nefast zijn voor een productieve coachingsrelatie, waarbij de effectiviteit van het traject toch afhangt van de objectiviteit waarmee de coach het model van de wereld van diens klant benadert.

Projectie kan echter een indicatie zijn van iets dat de gecoachte regelmatig meemaakt. Door het beeld dat de gecoachte uitzendt kunnen bepaalde projecties bij andere mensen regelmatig voorkomen. Zo zal iemand die als defensiemechanisme een proactief, dominant masker opzet vaak door diens omgeving geïnterpreteerd worden als arrogant. Of iemand die anderen alle ruimte laat ten koste van zichzelf als oninteressant.

Je zou denken dat de coach daarboven zou moeten staan. Niet dus! Het is net de taak van de coach om zich bewust te zijn van wat de ander bij hem teweegbrengt, en dit terug te geven aan de klant. Dat kan via directe feedback, of via vragen.

Wat wel uit den boze is, zijn suggesties voor verandering op basis van die projectie. Sowieso zijn suggesties bij coaching af te raden. Een idee dat iemand zelf krijgt, is veel krachtiger dan iets dat aangereikt geweest is.

Zo is het steeds mogelijk om ‘dwalingen’ van het pad van objectiviteit en aanwezigheid bij de coach, recht te zetten en zelfs om te buigen in een kracht! Niks gebeurt toevallig; dat het moeilijk is je aandacht bij een gesprek te houden zegt iets over de coach, maar kan evengoed symptomatisch zijn voor de persoon die gecoacht wordt. Hier open en niet-veroordelend over communiceren kan onverwachte deuren openen.